سیاست و بازاریابی

آخرين مطالب

چگونه عمر انسان دو برابر شد؟ اخبار

چگونه عمر انسان دو برابر شد؟
  بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - در فاصله سال‌های 1920 تا 2020 میانگین طول عمر انسان دو برابر شد. دررابطه‌با این پیشرفت قابل‌توجه، علم اهمیت داشت اما کنشگری نیز مهم بود.

در سپتامبر سال 1918 ویروس آنفلوانزایی در کمپ دونز، پایگاه نظامی شلوغی در خارج از بوستون شروع به انتشار کرد. تا پایان دومین هفته‌ی شیوع، از هر 5 سرباز حاضر در پایگاه یک نفر بیمار شد. اما سرعت گسترش ویروس به اندازه کشندگی آن تکان‌دهنده نبود. یکی از پزشکان اردوگاه نوشت: «فقط چند ساعت طول می‌کشد تا مرگ فرا برسد. به‌طور متوسط 100 مورد مرگ در روز داریم». در آن زمان، آنفلوانزای اسپانیایی (سویه‌ای از ویروس آنفلوانزا که اکنون H1N1 نامیده می‌شود) در سراسر جهان گسترش پیدا کرد و جان افراد زیادی را گرفت. در میانه‌ی جنگی وحشیانه، بیماری میلیون‌ها نفر دیگر را در خطوط مقدم و بیمارستان‌های نظامی در اروپا کشت. در برخی جمعیت‌ها در هند نرخ مرگ‌و‌میر افراد عفونی به 20 درصد می‌رسید. طبق برخی برآوردها، حدود 100 میلیون نفر براثر شیوع آنفلوانزای بزرگ که درنهایت کل دنیا را فرا گرفت، جان خود را از دست دادند. اگر بخواهیم مقایسه کنیم، تقریبا 3 میلیون نفر طی سال گذشته براثر کووید 19 جان باخته‌اند، روی سیاره‌ای که اکنون چهار برابر بیشتر جمعیت دارد. شیوع H1N1 در سال‌های 1919-1918 در میان افراد بزرگسال جوانی که به‌طور عادی در جریان فصل‌های آنفلوانزای معمولی مقاوم‌ترین گروه هستند، به‌طور غیرعادی کشنده بود. افراد جوان‌تر در جریان شیوع H1N1 کاهش شدیدی را در امید به زندگی تجربه کردند، درحالی‌که امید به زندگی بیشتر افراد مسن تحت‌تأثیر قرار نگرفت. در آمریکا، عملا یک شبه، میانگین امید به زندگی از 54 سال به 47 سال رسید. میانگین امید به زندگی در انگلستان و ولز بیش از یک دهه کاهش پیدا کرد و از اوج تاریخی 54 سال به 41 سال عصر الیزابت رسید. هند میانگین امید به زندگی زیر 30 سال را تجربه کرد. تصور کنید اواخر سال 1918 در کمپ دونز هستید و اجساد انباشه‌شده در مرده‌خانه موقت را بررسی می‌کنید. یا در خیابان‌های بمبئی پرسه می‌زنید، جایی که بیش از 5 درصد از جمعیت طی چند ماه براثر آنفلوانزا جان باختند. تصور کنید در بیمارستان‌های نظامی اروپا گشت می‌زنید و اجساد مردان جوان بسیاری را می‌بینید که به‌طور هم‌زمان با فناوری‌های جدید جنگی (مسلسل‌ها، تانک‌ها و بم‌‌افکن‌های هوایی) و ویروس تنفسی H1N1 ناقص شده است. فرض کنید تأثیر این تلفات گسترده را بر کاهش شدید امید به زندگی می‌دانید. در این شرایط، برای صد سال بعدی چه پیش‌بینی می‌کردید؟ آیا پیشرفت در نیم قرن گذشته رویدادی کوچک بود که با خشونت نظامی و افزایش خطر دنیاگیری‌ها در عصر ارتباط جهانی از بین رفت؟ یا اینکه آنفلوانزای اسپانیایی پیش‌نمایشی از آینده‌ای تاریک‌تر بود که در آن ویروس‌های سرکش می‌توانند موجب فروپاشی کل تمدن شوند؟ هر دو سناریوی شوم در محدوده‌ی امکان به‌نظر می‌رسیدند. با‌این‌حال، به‌طور شگفت‌آوری هیچ‌کدام اتفاق نیفتاد. درعوض آنچه اتفاق افتاد، یک قرن زندگی غیرمنتظره بود. دوره‌ی 1916 تا 1920 آخرین نقطه‌ای است که در آن وارونگی قابل‌توجهی در امید به زندگی جهانی ثبت شد (در جریان جنگ جهانی دوم، امید به زندگی برای مدت کوتاهی کم شد اما به‌شدت فروپاشی دوران آنفلوانزای بزرگ نبود). زادگان نوزادان انگلیسی و ولزی که در سال 1918 متولد شدند که به‌طور متوسط فقط 41 سال زندگی می‌کردند، امروزه از امید به زندگی دهه‌ی نهم عمر برخوردار هستند. درحالی‌که کشورهای غربی در جریان نیمه اول قرن گذشته ازنظر متوسط طول عمر از کشورهای دیگر پیش افتاده بودند، این کشورها در دهه‌های اخیر به آن‌ها رسیدند. صد سال پیش، فرد فقیر ساکن بمبئی یا دهلی به زحمت می‌توانست تا اواخر دهه‌ی سوم عمر خود زندگی کند. امروزه، متوسط امید به زندگی در هند تقریبا 70 سال است. درواقع، در طول یک قرن پس از پایان شیوع آنفلوانزای بزرگ متوسط طول عمر انسان دو برابر شده است. اگر می‌خواستید روزنامه‌ای را منتشر کنید که فقط یک بار در قرن منتشر شود، مطمئنا اعلام این شکاهکار باورنکردنی باید عنوان اصلی آن می‌بود. اما داستان طول عمر اضافی انسان تقریبا هرگز در صفحه نخست روزنامه‌های واقعی ظاهر نمی‌شود، زیرا این ماجرا و قهرمانی‌های همراه آن، فقط هنگام نگاه به گذشته و با گذشت از آن دوران، آشکار می‌شود.

سیاست و بازاریابی

اولین جدول‌های امید به زندگی اواخر قرن 1600 در جریان پیداش آمار و احتمالات مدرن محاسبه شد. با دنبال کردن تغییر در امید به زندگی در طول زمان و مقایسه زندگی مورد انتظار درمیان جمعیت‌های مختلف، تشخیص نابرابری‌ها، درک تهدیدهای طولانی‌مدت و پیگیری اثرات مداخلات بهداشتی با دقت بیشتری ممکن شد. اکنون جمعیت‌شناسان بین امید به زندگی در سنین مختلف تفاوت قائل می‌شوند. در جامعه‌ای با نرخ مرگ‌و‌میر بسیار بالای نوزادان، امید به زندگی در زمان تولد ممکن است 20 سال باشد زیرا بسیاری از افراد در اولین روزهای عمر خود می‌میرند و موجب می‌شوند عدد کلی کاهش پیدا کند درحالی‌که امید به زندگی در 20 سالگی ممکن است به‌راحتی دهه‌ی هفتم زندگی باشد. مقاله‌های مرتبط:
داستان قرصی که ادعای افزایش طول عمر دارد آیا طول عمر انسان سقف محدودی دارد؟ آیا می‌توان به مدت طولانی جوان ماند؟
دو برابر شدن امید به زندگی در طول قرن گذشته نتیجه پیشرفت در هر دو انتهای طیف سنی بوده است: مرگ‌و‌میر کودکان بسیار کمتر شده است و افراد مسن مدت بیشتری زندگی می‌کنند. یکی از نکات عجیب درمورد داستان امید به زندگی جهانی این است که این عدد تقریبا برای کل تاریخ بشر بسیار ثابت بوده است. تا اواسط قرن 18، به‌نظر می‌رسد این رقم به‌ندرت از سقف حدود 35 سال فراتر رفته باشد. یکی از عوامل مهمی که متوسط امید به زندگی را پایین نگه می‌داشت، نرخ بسیار بالای مرگ‌و‌میر نوزادان و کودکان بود: از هر 5 کودک، دو مورد پیش از رسیدن به دوران بزرگسالی از بین می‌رفتند. بشر ده هزار سال را صرف اختراع کشاورزی، باروت، حسابداری دوطرفه و ژرفانمایی در نقاشی کرده بود، اما این پیشرفت‌های غیر قابل انکار در دانش جمعی بشر نتوانست تأثیری روی امید به زندگی مردم داشته باشد. اولین پیشرفت‌ها در این حوزه ممکن است در بریتانیا در دهه‌های میانی قرن 18 ظاهر شده باشد یعنی زمانی‌که روشنگری و صنعتی‌سازی درحال دگرگون کردن جوامع اروپایی و آمریکای شمالی بودند. این تغییر در ابتدا ظریف بود و تا حد زیادی برای ناظران معاصر نامحسوس بود. اما در دهه‌ی 1960 جمعیت‌شناسی به نام تی‌اچ هالینگزورث سوابقی را که به سال 1550 برمی‌گشت، تجزیه‌و‌تحلیل کرد و الگوی حیرت‌انگیزی را کشف کرد. درست درحدود 1750 پس از دو قرن سکون، متوسط امید به زندگی نجیب‌زادگان بریتانیایی شروع به افزایش کرد و شکافی قابل اندازه‌گیری را میان طبقه برتر و سایر مردم ایجاد کرد. در دهه 1770، اشراف بریتانیا به‌طور متوسط تا اواسط دهه‌ی پنجم عمر خود زندگی می‌کردند، اما در اواسط سلطنت ملکه ویکتوریا آن‌ها از بدو تولد درحال نزدیک شدن به امید به زندگی 60 سال بودند. البته این گروه از مردم نسبت ناچیزی از جمعیت بشر را تشکیل می‌دادند، اما تحول جمعیتی که تجربه کردند، داستان آینده را می‌گفت. این دوره همچنین زمان آغاز شکاف قابل اندازه‌گیری در پیامدهای بهداشتی است: قبل از 1750، فرقی نمی‌کرد که یک بارون (از القاب اشرافی غرب اروپا) باشید یا خراز یا شکارچی‌گردآورنده، امید به زندگی شما در زمان تولد زندگی تا دهه‌ی چهارم زندگی بود. ثروت و امتیاز طبقه برتر اروپایی به آن‌ها مزیتی ازنظر زنده ماندن خود و فرزندانشان نمی‌داد. بهترین راه برای درک عدم نابرابری‌ بهداشتی پیش از سال 1750 آن است که فهرست افراد سلطنتی اروپایی را که در دهه‌های گذشته به‌وسیله‌ی ویروس مرگ‌بار آبله کشته می‌شدند، بررسی کنیم و خواهیم دید که بسیاری از این افراد براثر آبله از دنیا رفتند. بنابراین چگونه طبقه برتر بریتانیا به اولین افزایش پایدار در متوسط طول عمر دست پیدا کرد؟ داستان کلاسیک پیشرفت سلامتی از عصر اختراع واکسن آبله ادوارد جنر سرچشمه می‌گیرد که در کنار سیب نیوتن و بادبادک فرانکلین در میان آشناترین روایت‌های تاریخ علم قرار می‌گیرد. جنر پس از درک این موضوع که ظاهرا مواجهه با آبله گاوی (که اغلب کارگران مزارع گاوهای شیری به آن دچار می‌شدند) از عفونت‌های خطرناک‌تر آبله پیشگیری می‌کند، مقداری از چرک‌های تاول‌های آبله گاوی فرد شیردوش را برداشت و با ایجاد خراش‌هایی آن را به بازوهای پسر 8 ساله‌ای منتقل کرد. پس از دچار شدن به تب خفیفی، به‌زودی مشخص شد که پسر دربرابر واریولا یعنی ویروس عامل آبله، ایمن شده است. آزمایش جنر به‌عنوان اولین واکسیناسیون واقعی، لحظه‌ی مهمی در تاریخ پزشکی و تعامل باستانی میان انسان‌ها و میکروارگانیسم‌ها بود. اما پیروزی جنر تا ماه مه سال 1796، درست پس از جهش اولیه در امید به زندگی طبقه اشراف بریتانیا اتفاق نیفتاد. زمان‌بندی نشان می‌دهد که نوآوری قدیمی‌تری به احتمال زیاد عامل بیشتر پیشرفت اولیه بوده است. این نوآوری که آبله‌کوبی (واریولیشن) نام داشت، دور از مراکز علم و پزشکی غرب ظاهر شد. هیچ‌کس نمی‌داند آبله‌کوبی، نوع اولیه‌ی واکسیناسیون که شامل مواجهه‌ی مستقیم با مقادیر اندکی از خود ویروس می‌شود، دقیقا کی و کجا برای اولین‌بار انجام شد. برخی گزارش‌ها حاکی از آن است که این روش ممکن است هزاران سال پیش از شبه‌قاره هند منشا گرفته باشد. منشا آن هرکجا که باشد، سوابق تاریخی نشان می‌دهد این عمل در قرن 17 در سراسر چین، هند و ایران انجام می‌شد. برده‌های آفریقایی‌ این تکنیک را به مستعمرات آمریکا بردند. همچون بسیاری از ایده‌های برجسته، این ایده نیز ممکن است چندین بار به‌صورت مستقل در مناطق غیرمرتبط جهان کشف شده باشد. درواقع این امکان وجود دارد که پذیرش آبله‌کوبی به‌طور موقت امید به زندگی را در آن مناطق افزایش داده باشد، اما نبود سوابق بهداشتی تعیین این مسئله را غیرممکن می‌کند. آبله‌کوبی به خاطر حمایت و تبلیغ زن جوان فرهیخته‌ای به نام لیدی مری ورتلی مونتگیو به بریتانیا راه پیدا کرد. مونتگیو که خود بازمانده آبله بود، دختر دوک کینگستون آپون هال و همسر نوه یکی از نجیب‌زادگان بریتانیا بود. اندکی پس از بهبودی موفقیت‌آمیز از آبله، همسرش ادوارد ورتلی مونتگیو به‌عنوان سفیر امپراتوری عثمانی منصوب شد. او در سال 1716 به اتفاق خانواده خود به قسطنطنیه رفت و دو سال در آنجا زندگی کرد. مری در بازدید از شهر با آبله‌کوبی آشنا شد و درنامه‌ای به دوستان و خانواده‌اش در انگلیس درمورد این روش نوشت. او در مارس 1718 پسر کوچک خود را با این روش مایه‌کوبی کرد. پسر مونتگیو پس از چند روز تب و بروز تاول‌هایی روی بازوهایش کاملا بهبود پیدا کرد. او تا دهه‌ی هفتم عمر زندگی کرد و ظاهرا تا آخر عمر دربرابر آبله مصون بود. در دهه‌های بعدی به خاطر طرفداری و تبلیغ مری مونتگیو، آبله‌کوبی در سطوح بالای جامعه بریتانیا گسترش یافت. پذیرش آبله‌کوبی از سوی طبقه برتر بریتانیا اثری ماندگار در تاریخ امید به زندگی بشر برجای گذاشت: همان‌طور که نسل کاملی از اشراف بریتانیا حداقل تا حدودی به دلیل افزایش سطح ایمنی دربرابر واریولا از دوران کودکی خود جان سالم به دربردند، افزایشی در طول عمر از اواسط قرن 1700 شروع به نمایان شدن کرد. یکی از انگلیسی‌هایی که در آن دوره مایه‌کوبی شد، خود جنر بود که درمان را در دوران کودکی در سال 1757 دریافت کرد. دهه‌ها بعد وی به‌عنوان پزشکی محلی به‌طور منظم بیماران خود را مایه‌کوبی می‌کرد. البته، همان‌طور که جنر بعدا نشان داد، واکسیناسیون نرخ مرگ‌و‌میر این رویه را بهبود بخشید. احتمال مرگ بیماران براثر آبله‌کوبی نسبت‌به مرگ براثر واکسیناسیون به‌طور قابل‌توجهی بیشتر بود. روند مثبت امید به زندگی در میان طبقه برتر بریتانیا در اواخر قرن 18 برای یک قرن دیگر نیز به پدیده بزرگی تبدیل نشد. آبله‌کوبی و واکسیناسیون در آن دوره تاحدودی به‌علت کارزارهای سیاسی و حقوقی که منجر به برنامه‌های واکسیناسیون اجباری شد، در طبقات کارگران صنعت و روستاییان فقیر گسترش یافت. اما کاهش در آبله با تهدید ناشی از صنعتی‌سازی سرکوب شد. برای بیشتر قرن 19، نتیجه‌ی کلی حاصل از پیشرفت‌های علمی و فناوری ازنظر سلامت انسان منفی بود: مزیت‌های طول عمر حاصل از آبله‌کوبی و واکسن‌ها به‌سرعت با هزینه‌های دیگری یعنی صنعتی‌سازی از بین رفت. در سال 1843 ویلیام فار آماردان بریتانیایی امید به زندگی را در سه بخش انگلیس با هم مقایسه کرد: مناطق روستایی ساری، کلان‌شهر لندن و لیورپول صنعتی. فار دریافت که مردم در ساری امید به زندگی نزدیک 50 سال دارند که پیشرفت قابل‌توجهی نسبت‌به امید به زندگی اواسط دهه‌ی چهارم زندگی بود. میانگین کشوری 41 سال بود. لندن با همه‌ی عظمت و ثروتش هنوز در 35 سال مانده بود. اما لیورپول (شهری که به‌علت صنعتی‌سازی به تراکم جمعیتی بالایی رسیده بود) از این نظر تکان‌دهنده بود و متوسط طول عمر در آن 25 سال بود. روند مرگ‌و‌میر در کشور آمریکا در جریان نیمه اول قرن 19 به همین اندازه شدید بود. با وجود پذیرش گسترده واکسیناسیون، امید به زندگی کلی در آمریکا بین سال‌های 1800 تا 1850 چیزی حدود 13 سال کاهش پیدا کرد. در سال 1815، حدود 30 درصد از تمامی مرگ‌و‌میرهای گزارش‌شده در نیویورک مربوط به کودکان زیر 5 سال بود. تا اواسط قرن، این رقم به بیش از 60 درصد رسید. در ماه مه 1858، روزنامه‌نگاری به نام فرانک لسلی در نیویورک با انتشار مطلبی قاتل وحشی عامل مرگ‌و‌میر را مورد نکوهش قرار داد. او در مطلب خود شیر را عامل این مسئله دانسته بود. نوشیدن شیر حیوانات (کاری که به اندازه اهلی کردن حیوانات قدیمی است) همیشه با خطرات سلامتی مختلف از فاسد بودن تا روشی برای انتقال عفونت‌ها از حیوان به انسان همراه بوده است. اما تراکم شهرهای صنعتی مانند نیویورک موجب شده بود شیر گاو مرگ‌بارتر از گذشته شود. در دورانی که یخچالی وجود نداشت، اگر شیر در ماه‌های تابستان از مزارع دور آورده می‌شد، فاسد می‌شد. مشارکت بیشتر زنان در نیروی کار صنعتی به این معنا بود که نوزادان و کودکان خردسال بیشتری شیر گاو مصرف می‌کردند، حتی در شرایطی که بخش قابل‌توجهی از گاوهای شیری دچار سل گاوی بودند و شیر فرآوری‌نشده این گاوها می‌توانست باکتری عامل بیماری را به انسان‌ها منتقل کند. بیماری‌های بالقوه کشنده‌ی دیگر ازجمله دیفتری، حصبه و مخملک نیز با شیر مرتبط بودند. پس چگونه در قرن 20 شیر از سمی مایع به نماد سلامتی و سرزندگی تبدیل شد؟ پاسخ آشکار از سال 1854 منشا می‌گیرد، وقتی لوئی پاستور جوان در دانشگاه لیل فرانسه شغلی پیدا کرد. او طی گفت‌وگو با افرادی که در کار ساختن شراب مشغول بودند، این سؤال به ذهنش آمد که چرا برخی غذا‌ها و مایعات فاسد می‌شوند. پاستور با بررسی نمونه‌هایی از الکل چغندر فاسد زیر میکروسکوپ نه‌تنها توانست میکروارگانیسم‌های مخمر عامل تخمیر را تشخیص دهد بلکه ارگانیسم میله‌ای شکلی را دید (باکتری که اکنون استوباکتر استی نامیده می‌شود) که اتانول را به اسید استیک تبدیل می‌کند، یعنی همان جزئی که موجب مزه ترش سرکه می‌شود. این مشاهدات اولیه پاستور را متقاعد کرد که تغییرات اسرارآمیز تخمیر و فساد نتیجه‌ی تولید خود‌به‌خودی نیست، بلکه محصول جانبی میکروب‌های زنده است و این بینش که درنهایت توانست به پی‌ریزی تئوری میکروبی بیماری‌ها کمک کند، موجب شد پاستور روش‌های مختلفی را برای کشتن میکروب‌های موجود در غذاها امتحان کند. سرانجام پاستور در سال 1865 وقتی استاد مدرسه عالی نرمال پاریس بود، به روشی فکر کرد که درنهایت نام او را به خود گرفت: او با حرارت دادن شراب تا حدود 54 درجه سانتیگراد و سپس سرد کردن سریع آن، توانست بسیاری از باکتری‌های درون آن را از بین ببرد و بدون تأثیر قابل‌توجه روی طعم شراب مانع از فاسد شدن آن شود.

سیاست و بازاریابی

اولین انبار شیر اشتراوس در 1893 2. فرار بزرگ
مبارزه برای شیر پاستوریزه یکی از مداخلات جمعی بود که از قرن 19 منشا گرفت اما تا اوایل قرن 20 به‌طور گسترده‌ای اجرا نشد که در آن زمان اولین افزایش تساوی‌گرایانه واقعی در امید به زندگی را آغاز کرد. در دهه اول قرن 20، متوسط طول عمر در انگلیس و آمریکا از 50 سال گذشته بود. میلیون‌ها نفر در کشورهای صنعتی خود را درچرخه‌ی جدیدی از روند سلامتی مثبت دیدند . انگس دیتون ، اقتصاددان برنده جایزه نوبل از این تغییر با عنوان «فرار بزرگ» یاد می‌کند. روند صعودی پس از طوفان کوتاه اما وحشتناک آنفلوانزای اسپانیایی ادامه یافت که حاصل کاهش بی‌سابقه در مرگ‌و‌میر نوزادان و کودکان خصوصا در جمعیت طبقه کارگر بود. از سال 1915 تا 1935، نرخ مرگ‌و‌میر نوزادان در آمریکا به نصف رسید. به ازای هر صد انسانی که در شهر نیویورک برای بیشتر قرن 19 متولد می‌شدند، کمتر از 60 نفر به بزرگسالی می‌رسیدند. امروزه این رقم به 99 نفر رسیده است. یکی از دلایل تساوری‌گرایانه بودن دامنه فرار بزرگ، این بود که با پیشرفت‌های زیربنایی هدایت می‌شد که برای کل جامعه مفید بود نه اینکه فقط به طبقه برتر سود برساند. از دهه‌های اول قرن 20، در تمام شهرهای سراسر جهان اضافه کردن مقادیر بسیار اندکی از کلر در آب آشامیدنی آغاز شد. کلر در دوزهای کافی سمی است. اما در دوزهای بسیار اندک برای انسان بی‌ضرر است اما باکتری‌هایی را که موجب بیماری‌هایی نظیر وبا می‌شوند، از بین می‌برد. به لطف همان پیشرفت‌ها در زمینه‌ی میکروسکوپ‌ها و ساخت لنزها که به لویی پاستور اجازه داد تا میکروب‌ها را در شراب و شیر ببیند، دانشمندان می‌توانستند حیات میکروبی را در منبع آب آشامیدنی تشخیص داده و آن را اندازه‌گیری کند که این امکان را فراهم کرد که تا پایان قرن 19، کارآیی مواد شیمیایی مختلف را در کشتن میکروب‌های خطرناک آزمایش کند. پس از انجام چندین آزمایش مشاور بهداشتی پیشگامی به نام جان لیل پنهانی کلر را به مخازن عمومی جرزی سیتی اضافه کرد. البته این اقدام جسورانه‌ موجب شکایت از لیل شد، به این دلیل که او نتوانسته است طبق قرارداد آب خالص و سالمی برای شهر تأمین کند. پس از آزمایش موفقیت‌آمیز لیل، شهرهای مختلف شروع به پیاده‌سازی سیستم‌های گندزدایی کلر در مخازن آب خود کردند. تا سال 1914، بیش از 50 درصد از مصرف‌کنندگان آب عمومی آب گندزدایی‌شده مصرف می‌کردند. معلوم شد این مداخلات در مقیاس حیرت‌انگیزی موجب نجات جان انسان‌ها می‌شود. در سال 1908، وقتی لیل آزمایش با کلر را برای اولین‌بار شروع کرد، حصبه مسئول 30 مرگ در هر 100 هزار نفر بود. سه دهه بعدتر، نرخ مرگ‌و‌میر ناشی از آن ده برابر کمتر شد. ظهور کلرزنی مانند پیدایش پاستوریزاسیون فقط به‌عنوان پیروزی دیگری از شیمی کاربردی قابل دیدن است. اما عمل براساس این ایده‌ها نتیجه تلاش هزاران فرد در حرفه‌های بسیار دورتر از شیمی بود که بی‌سروصدا تلاش کردند تا آب آشامیدنی را از یکی از قاتلان بزرگ حیات مدرن به شکل قابل اعتماد و بی‌خطری از آبرسانی تبدیل کنند. افزایش در امید به زندگی همچنین با انفجار تولید واکسن در این دوره و اصلاحات بهداشت عمومی که آن واکسن‌ها را به مردم رساند، تقویت شد. واکسن سیاه سرفه در سال 1914، واکسن سل در سال 1921، واکسن دیفتری در سال 1923 و واکسن فلج‌اطفال اوایل دهه‌ی 1950 ساخته شد. مسئله عجیب درمورد اولین مرحله از فرار بزرگ این است که تحت هدایت داروهای پزشکی نبود. واکسن‌ها می‌توانند از شما دربرابر عفونت‌های آینده محافظت کنند اما اگر بیمار می‌شدید (یا براثر بریدگی یا رویه جراحی دچار عفونت می‌شدید)، علم پزشکی نمی‌توانست کار چندانی برای شما انجام دهد. البته قرص‌ها و معجون‌های بی‌شماری وجود داشت اما بیشتر آن‌ها در بهترین حالت هیچ تأثیری نداشتند.

سیاست و بازاریابی

کارکنان وزارت کشاورزی ایالات متحده در پئوریا در ایلینوی در سال 1944 درمورد روش‌های تولید انبوه پنی‌سیلین بحث می‌کنند جست‌وجو برای کپک‌های امیدوارکننده در نزدیکی خانه نیز انجام شد. در ماه‌های تابستان 1942، خریداران فروشگاه‌های خواروبارفروشی پئوریا متوجه حضور غریبه‌ای در بخش محصولات تازه شدند که زن جوانی بود که با دقت میوه‌های ویترین را بررسی می‌کرد و میوه‌های دارای پوسیدگی را انتخاب و خریداری می‌کرد. نام او مری هانت بود. هانت باکتری‌شناسی از آزمایشگاه پئوریا بود که وظیفه‌ی یافتن کپک‌های امیدوارکننده بر عهده‌ی او بود (عادت خرید غیرعادی او درنهایت موجب شد به او مری کپکی بگویند). یکی از کپک‌های هانت (که در طالبی رشد کرده بود) نسبت‌به سویه‌های اولیه فلوری و چین پرحاصل‌تر بود. تقریبا هر سویه‌ای از پنی‌سیلین که امروزه استفاده می‌شود، از تبار کلنی است که هانت آن را در آن طالبی پیدا کرد. آمریکا به کمک تکنیک‌های پیشرفته تولید شرکت‌های دارویی به‌زودی موفق به تولید مقادیر کافی از پنی‌سیلین شد. هنگامی که نیروهای متفقین در 6 ژوئن 1944 در سواحل نرماندی فرود آمدند، همراه‌با سلاح‌های خود پنی‌سیلین را نیز حمل می‌کردند.

سیاست و بازاریابی

دهه‌ی پس از تولید انبوه اولیه آنتی‌بیوتیک‌ها، شدیدترین لحظه‌ی نابرابری در طول عمر را در سطح جهانی رقم زد. در 1950، وقتی امید به زندگی در هند و بیشتر آفریقا به سختی از سقف حدود 35 سال عبور می‌کرد، یک آمریکایی متوسط می‌توانست انتظار 68 سال زندگی داشته باشد، درحالی‌که مردمان اسکاندیناوی‌ از آستانه‌ی 70 سال گذر کرده بودند. اما دوران پسااستعماریِ پس‌ازآن، با نرخ پیشرفت فوق‌العاده‌ای در بیشتر کشورهای درحال توسعه همراه بود. شکاف میان غرب و دیگر مناطق جهان کم شد. تقریبا 150 سال طول کشید تا سوئد نرخ مرگ‌و‌میر کودکان را از 30 درصد به کمتر از 1 درصد کاهش دهد. کره جنوبی پس از جنگ همین موفقیت را طی 40 سال به دست آورد. هند در طول 70 سال امید به زندگی را دو برابر کرد. بسیاری از کشورهای آفریقایی نیز با وجود شیوع ایدز همین روند را طی کردند. در سال 1951، فاصله طول عمر بین چین و آمریکا بیش از 20 سال بود و اکنون فقط 2 سال است.

سیاست و بازاریابی

فناوری سوزن‌های دوشاخه به عمومی‌سازی واکسیناسیون دربرابر آبله کمک کرد اما پیشرفت دیگر تأسیس نهادهایی مانند سازمان جهانی بهداشت و مرکز کنترل و پیشگیری بیماری بود. از اواسط دهه‌ی 1960، سازمان جهانی بهداشت به رهبری دونالد هندرسون از مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری با صدها هزار نفر از کارکنان بهداشتی آغاز به کار کرد. ایده‌ی تأسیس نهادی بین‌المللی که بتواند فعالیت افراد زیادی را در چنین جغرافیای گسترده‌ای سازماندهی کند، در آغاز قرن 19 غیرقابل تصور بود. اما همانند کلرزنی و درمان کم‌آبی خوراکی، ریشه‌کنی آبله به کمک مردم عادی ممکن شد. پیدا کردن شیوع‌های آبله در کشورهایی به وسعت هند در عصری بدون تلفن‌های همراه و اینترنت و در بسیاری از موارد برق، بسیار مشکل بود. رویکرد واکسیناسیون حلقه‌ای کاربرد کارآمدتر از واکسن را ممکن ساخت (درمقابل واکسیناسیون کل جمعیت) اما مقامات هنوز نیاز داشتند که موارد را پیدا کنند. فقط در هند این نوع کارهای نظارتی به هزاران نفر از کارکنان بهداشتی منطقه و بیش از صد هزار نفر از کارکنان میدانی نیاز داشت. حتی این مقدار نیروی کار برای ردیابی تمام شیوع‌های کشور کافی نبود. سرانجام ریشه‌کن کننده‌ها تصمیم گرفتند تا با پیشنهاد پاداش برای هر کسی که موارد آبله را گزارش کند، شبکه نظارت خود را وسیع‌تر کنند و این روش موفقیت‌آمیز بود. طی چهار ماه آخر سال 1974، شیوع‌ها به‌شدت کاهش پیدا کرد. 4. آستانه 8 میلیارد
بی‌دلیل نیست که تاثیرگذارترین شاهکار تاریخ بهداشت بشر حول آبله می‌چرخد، زیرا اولین پیشرفت‌هایی که در افزایش طول عمر ما تأثیر قابل‌توجهی داشت (آبله‌کوبی و واکسیناسیون) نیز تلاش‌هایی درراستای کاهش تهدید این بیماری وحشتناک بودند. اما فهرست ایده‌های جدیدی که فرار بزرگ را به پیش برد، طولانی و متنوع است. برخی از آن‌ها به شکل اشیاء ملموس بودند: دستگاه‌های اشعه ایکس و داروهای ضدرتروویروسی. برخی ماهیت قانونی یا نهادی داشتند: ایجاد سازمان غذا ودارو، قوانین کمربند ایمنی. برخی پیشرفت‌های آماری بودند: روش‌های جدید برای ردیابی داده‌ها مانند ابداع کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده که درنهایت به ما اجازه داد تا به‌طور تجربی تعیین کنیم که آیا درمان‌های جدید طبق چیزی که ادعا می‌شود مؤثر هستند یا ارتباط سببی میان سیگار و سرطان را مشخص کنیم. اما با نگاهی به آینده، چقدر احتمال دارد که امید به زندگی انسان همچنان افزایش پیدا کند؟ تعداد عفونت‌های دنیاگیری کووید 19 همچنان درحال افزایش است. حتی پیش از شیوع کرونا، آمریکا افزایش قابل‌توجهی را در مصرف بیش‌ازحد مواد افیونی و خودکشی تجربه کرده بود که موجب کاهش امید به زندگی در این کشور شده بود. همان‌طور که دنیاگیری کنونی نشان داده است، هنوز شکاف‌های بهداشتی قابل توجهی بین گروه‌های اقتصادی اجتماعی مختلف و کشورهای سراسر جهان وجود دارد. از سویی دیگر، پیروزی حماسی دو برابر کردن امید به زندگی مشکلات خاص خود را برای کره زمین ایجاد کرده است. در سال 1918، کمتر از دو میلیارد انسان روی زمین وجود داشت و امروزه نزدیک هشت میلیارد انسان وجود دارد. گاهی‌اوقات عوام‌فریبان از نرخ زادوولد غیرمسئولانه در کشورهای درحال توسعه حرف می‌زنند اما واقعیت این است که افزایش در جمعیت جهان به‌دلیل افزایش در باروری در جهان ایجاد نشده است. درحقیقت، اکنون تعداد فرزند به ازای هر فرد کمتر از همیشه است. چیزی که طی دو قرن گذشته اول در جهان صنعتی و سپس در کل جهان تغییر کرده است، این است که مرگ مردم خصوصا افراد جوان متوقف شده است. بخشی از جمعیت را که تا سال‌های فرزندآوری زنده می‌مانند، افزایش دهید و حتی اگر به‌طور متوسط هر فرد فرزندان کمتری داشته باشد، درمجموع فرزندان بیشتری وجود خواهد داشت. والدین و پدربزرگ و مادربزرگ‌های آن‌ها را به‌مدت طولانی‌تر زنده نگه دارید و با جمع شدن نرخ ماندگاری چندین نسل، جمعیت کنونی افزایش پیدا می‌کند. این الگو را برای چهار یا پنج نسل در کل جهان تکرار کنید و جمعیت جهان با وجود کاهش نرخ باروری از دو میلیارد به هشت میلیارد نفر می‌رسد. تمام راه‌حل‌های درخشانی که برای کاهش یا حذف تهدیدهایی مانند آبله ایجاد کردیم، تهدید جدید و رده‌بالاتری ایجاد کرد: خودمان. بسیاری از مشکلات اساسی که اکنون به‌عنوان یک گونه با آن‌ها رو‌به‌رو هستیم، اثرات ثانویه کاهش مرگ‌و‌میر است. به دلایل قابل درک، تغییرات اقلیمی معمولا به‌عنوان یک محصول جانبی انقلاب صنعتی درنظر گرفته می‌شود اما اگر سبک زندگی همراه‌با مصرف سوخت‌های فسیلی را بدون کاهش نرخ مرگ‌و‌میر در پیش گرفته بودیم، به‌عبارت دیگر اگر موتورهای بخار یا شبکه‌های برق و اتومبیل‌ها نیروگرفته از زغال‌سنگ را اختراع کرده بودیم، ولی جمعیت در همان سطح سال‌های حدود 1800 باقی مانده بود، تغییرات اقلیمی مشکل بسیار کوچک‌تری بود و تعداد کافی از انسان وجود نداشت تا تأثیر قابل‌توجهی روی سطح کربن اتمسفر بگذارد. رشد افسارگسیخته جمعیت و بحران محیطی ناشی از آن، باید به ما یادآوری کند که پیشرفت مداوم در امید به زندگی حتمی نیست. از تاریخ اخیر خود در دوران صنعتی می‌دانیم که پیشرفت علم و فناوری به‌تنهایی تضمین‌کننده روندهای مثبت در سلامتی انسان نیست. شاید دنیای به‌شدت به هم پیوسته‌ی ما و وابستگی ما به حیوانات اهلی ما را به‌سوی چیزی پیش ببرد که عصر دنیاگیری‌ها خوانده می‌شود که در آن کووید 19 تنها پیش‌نمایشی از شیوع‌های کشنده‌تری است که جامعه انسانی را فرا می‌گیرد. شاید برخی از فناوری‌های سرکش (سلاح‌های هسته‌ای، حملات بایوتروریسم) تعداد کافی از مردم را بکشند که فرار بزرگ را معکوس کند. شاید هم این اثرات زیست‌محیطی 10 میلیارد نفر ساکن در جوامع صنعتی باشد که ما را به عقب بکشاند. طولانی شدن عمر ما به ایجاد بحران اقلیمی کمک کرد. شاید درنهایت بحران اقلیمی موجب بازگشت به حد میانگین شود. هیچ مکانی روی زمین اندوه‌بارتر از جزیره بولا در بنگلادش این واقعیت پیچیده را به نمایش نمی‌گذارد. تقریبا نیم قرن پیش، این جزیره مکان یکی از افتخارآمیزترین لحظات ما به‌عنوان یک گونه بود: حذف واریولا ماژور، تحقق رویایی که جنر و جفرسون تقریبا دو قرن پیش داشتند. اما در سال‌های پس از ریشه‌کن شدن آبله، این جزیره درمعرض سیل‌های ویرانگری قرار گرفت. از زمانی‌که رحیما بنو در آنجا به آبله مبتلا شد، تقریبا نیم میلیون نفر از آن منطقه آواره شده‌اند. امروزه بخش‌های وسیعی از جزیره بر اثر بالا آمدن آب های دریا که ناشی از تغییرات اقلیمی است، برای همیشه از بین رفته است. زمانی‌که فرزندان و نوه‌های ما در سال 2079، صدمین سال ریشه‌کنی آبله را جشن می‌گیرند، این جزیره ممکن است از نقشه جهان محو شده باشد. طول عمر آن‌ها چقدر خواهد بود؟ آیا نیروهایی که طی یک قرن گذشته تغییرات مثبتی را ایجاد کردند، این روند را ادامه خواهند داد؟ آیا آبله اولین مورد از فهرست طولانی تهدیدها (فلج اطفال، مالاریا، آنفلوانزا) بود که از فهرست بلاهای جفرسون پاک شد؟ آیا روند افزایشی برابری بهداشت عمومی همچنان به همه‌ی مردم سود خواهد رساند؟ یا آیا آن دستاوردهای مهم و تمام آن زندگی غیرمنتظره با رویدادی بزرگ از بین خواهد رفت؟

لینک کوتاه:
https://www.politicalmarketing.ir/Fa/News/195635/

نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield

ساير مطالب

در صورت موافقت با واردات واکسن کرونا به کیش ، واکسیناسیون با نظارت وزارت بهداشت و درچارچوب سند ملی انجام می شود.

پیام تسلیت مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش به مناسبت درگذشت استاد دکترعلی شیخ الاسلامی استاد تمام دانشگاه تهران

توسعه اقتصاد دریا محور و صنعت گردشگری با نگاه ملی و فراملی برنامه های محوری سازمان منطقه آزاد کیش

نشست هم اندیشی وزیر میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری با فعالان گردشگری کیش

افتتاح ٢٠٠ طرح گردشگری در سطح کشورتا پایان دولت دوازدهم

فرود اضطراری جایروکوپتردرکیش خسارت جانی نداشت

بررسی می 11 لایت شیائومی

رندرهای رسمی هواوی P50 فاش شد؛ تأیید طراحی غیرمرسوم دوربین‌های پنل پشتی

افت قیمت رمزارزها در پی آغاز تحقیقات دولت آمریکا روی صرافی بایننس

مدیاتک 3٫5 میلیارد دلار صرف تحقیق‌ و توسعه می‌کند

پتنت جدید شیائومی، دستگاه ترکیبی گوشی و اسپیکر هوشمند را نشان می‌دهد

آیا ژاپن با واکسیناسیون یک درصد از جمعیت مقابل کرونا برای میزبانی المپیک آماده است؟

اپل احتمالا سه‌شنبه هفته آینده ایرپاد 3 را معرفی می‌کند

19 تصویر دیدنی از پلنگ سیاه در جنگل‌های هند

گلکسی A11 سامسونگ آپدیت One UI 3.1 و اندروید 11 را دریافت می‌کند

آپدیت امنیتی ماه می 2021 برای گلکسی S10 سامسونگ منتشر شد

آنر 50 و آنر 50 پرو احتمالا با شارژر 66 و 100 واتی عرضه خواهد شد

تصاویر رندر منتسب به پیکسل 6، زبان طراحی عجیب گوگل را نشان می‌دهند

هواوی سیستم‌عامل HarmonyOS را در اختیار سایر تولیدکنندگان نیز قرار می‌دهد

ایلان ماسک و سندرم آسپرگر؛ مشکل میلیاردر جنجالی چیست؟

اپل، مایکروسافت و آلفابت برای برای مقابله با کمبود تراشه ائتلافی تشکیل داده‌اند

از تگزاس تا هاوایی: اسپیس ایکس درصدد انجام نخستین پرواز مداری استارشیپ است

مرکز کنترل بیماری‌ آمریکا: افراد واکسینه‌شده نیازی به پوشیدن ماسک ندارند

سفر به سرزمین خیالی حیوانات هیبریدی؛ تصاویر فانتزی از ترکیب حیوانات

واکسیناسیون کرونا برای افراد بالای 75 سال آغاز شد

طرح فروش یک ساله ایران خودرو ویژه عید فطر

موفقیت دانشمندان در ایجاد ارتباط بین موش‌ها به کمک دستگاه بی‌سیم

HTC دو هدست واقعیت مجازی ویوو پرو 2 و ویوو فوکوس 3 را معرفی کرد

خانه هوشمند؛ زندگی تخیلی در واقعیت

لپ تاپ هواوی میت بوک 16 در تاریخ 29 اردیبهشت معرفی خواهد شد

سونی دو رنگ جدید برای دسته دوال سنس پلی استیشن 5 معرفی کرد

بنتلی بنتایگا منصوری معرفی شد

کره جنوبی 450 میلیارد دلار در صنعت تراشه سرمایه گذاری می‌کند

موتور الکتریکی بدون آهنربای Mahle با بازدهی 95 درصدی معرفی شد

چگونه Message Requests را در اینستاگرام غیر فعال کنیم

هیوندای نکسو هیدروژنی رکورد سفر با یک‌ بار سوختگیری را شکست

مصرف بیش از اندازه‌ی نمک، عملکرد سلول‌های ایمنی را مختل می‌کند

انجمن بلاک‌چین ایران: مسدودسازی درگاه‌­ پرداخت صرافی‌های رمزارز خلاف قانون است

TSMC کارخانه جدیدی به‌منظور تولید تراشه‌های 3 نانومتری در آریزونا می‌سازد

نخستین مریخ نورد چین به‌ سلامت روی سیاره سرخ فرود آمد

سامانه احراز هویت معتبر در فضای مجازی رونمایی شد

پیامک‌های دولت فقط از سرشماره 4040 برای مردم ارسال خواهد شد

ابرخودرو برقی استریما فولمینیا با بسته باتری حالت جامد و قدرت 2040 اسب‌بخار رونمایی شد

FDA: استفاده از آیفون 12 و مگ‌سیف تأثیر کمی بر دستگاه‌های ضربان‌ساز قلب می‌گذارد

پوکو ام 3 پرو شیائومی به تراشه دایمنسیتی 700 مجهز خواهد بود

همراه مکانیک؛ قیمت خودروهای اقتصادی با مشخصات فنی برتر

جنسیس G70 شوتینگ بریک برای عرضه در بازار اروپا معرفی شد

لایکا از‌این‌پس به‌جای هواوی با شیائومی همکاری خواهد کرد

تلویزیون Smart Screen SE هواوی با دوربین پاپ‌آپ 29 اردیبهشت معرفی خواهد شد

بررسی گلکسی A42 سامسونگ مدل 5G