سیاست و بازاریابی

آخرين مطالب

مروری بر مهم‌ترین برندهای زیرمجموعه در شرکت‌های خوردوسازی جهان اخبار

  بزرگنمايي:

سیاست و بازاریابی - خودروسازان برای تولید محصولات جدید مثل خودروهای لوکس یا برقی، برندی جدید معرفی می‌کنند. در این مقاله با برندهای زیرمجموعه‌ی شرکت‌های مختلف آشنا می‌شوید.

بسیاری از شرکت‌های خودروساز بزرگ جهان در طول تاریخ، چند برند زیرمجموعه داشته‌اند. برند زیرمجموعه تنها در برخی از محصولات با ویژگی منحصربه‌فرد استفاده می‌شود؛ برای مثال یکی از جدیدترین برندهای زیرمجموعه، جتا (Jetta) در فولکس واگن است. مقاله‌ی مرتبط:
آشنایی با اصول دریفت؛ هنر کنترل خودرو از نگاه ژاپنی
بزرگ‌ترین گروه خودروسازی آلمان با همکاری شرکت چینی فاو (FAW)، برند جتا را به‌منظور تولید محصولات ویژه برای نسل جوان و شهرنشین ایجاد کرده است. دقیقا مثل جتا، تمام برندهای زیرمجموعه‌ی دیگر شرکت‌ها هم با یک هدف مشخص پایه‌گذاری می‌شوند. ممکن است این هدف، بازاریابی یا ارائه‌ی خدماتی انحصاری باشد؛ برای مثال، AMG را با خودروهای قدرتمند و اسپرت مرسدس بنز می‌شناسیم و لکسوس هم مسئولیت فروش خودروهای لوکس ساخت تویوتا را برعهده دارد. اما فعالیت برندهای زیرمجموعه بسیار گسترده شده است و در بسیاری از موارد از نظر عموم، شرکتی مستقل شناخته می‌شوند. در این مقاله مهم‌ترین برندهای زیرمجموعه‌ی شرکت‌های خودروسازی شناخته‌شده و بزرگ را معرفی می‌کنیم. با نگاهی کوتاه به تاریخچه و اهداف شکل‌گیری هر برند، موفقیت یا شکست هر کدام را هم بررسی می‌کنیم. استون مارتین؛ لاگوندا
آغاز فعالیت از سال 1947
لاگوندا (Lagonda) یکی از قدیمی‌ترین برندهای خودروسازی است که این روزها در جمع شرکت‌های تازه‌نفس شمرده می‌شود. ویلبِر گان اسکاتلندیی‌آمریکایی، خواننده‌ی اپرا، لاگوندا را در سال 1906 به جهان معرفی کرد؛ لاگوندا براساس اقامتگاه قبیله‌ی آمریکایی شاونی (Shawnee) در اوهایو نام‌گذاری شد. گان سابقه‌ی تولید موتورسیکلت داشت اما با شکل گرفتن لاگوندا، در سال 1907 خودرو هم تولید کرد؛ اولین مدل از پیشرانه‌ی 6 سیلندر خطی با قدرت 20 اسب‌بخار استفاده می‌کرد. با شروع جنگ جهانی اول، لاگوندا در جمع تولیدکننده‌های خمپاره‌ی توپخانه قرار گرفت. بین جنگ‌های جهانی اول و دوم، اتفاق‌های مهمی برای این برند افتاد؛ سال 1920 بنیان‌گذار شرکت درگذشت، اولین مدل اسپرت لاگوندا در سال 1925 تولید شد و جمعی از مهندس‌ها و طراح‌های برجسته به این برند اضافه شدند. پس از جنگ جهانی دوم، مهم‌ترین اتفاق تاریخ لاگوندا از راه رسید؛ استون مارتین.
سال 1947، استون مارتین برند لاگوندا را دراختیار گرفت تا سدان‌های لوکس شرکت را با برندی جدید تولید کند. اولین محصول لاگوندا و استون مارتین ، گرندتورر زیبای رپید (Rapide) بود که سال 1961 براساس مدل DB4 و طراحی ایتالیایی تولید شد. محصولات بعدی شامل نسخه‌های تولیدمحدود از خودروهای استون مارتین بودند، اما سال 1976، مدل جذاب و ماندگار لاگوندا عرضه شد. فروش محصولات لاگوندا بسیار پایین بود، بنابراین در دهه‌ی 1990، این برند زیرمجموعه به حاشیه رفت؛ سال 2008، استون مارتین اعلام کرد که لاگوندا را دوباره به خودروسازی بازمی‌گرداند. بیش از 10 سال از احیای لاگوندا می‌گذرد اما تنها یک خودرو با نشان این برند، تولید شده است؛ مدل طرف (Taraf) تنها خودروی مدرن لاگوندا است که سال 2015 با پیشرانه‌ی V12 در ظرفیت محدود 200 دستگاه تولید شد. البته آینده‌ی لاگوندا بسیار درخشان به‌نظر می‌رسد؛ مدتی پیش بود که استون مارتین شاسی‌بلند مفهومی Lagonda All Train را برای رقابت با رولز رویس کالینن (Cullinan) رونمایی کرد. از سال 1947 تا امروز، لاگوندا به‌عنوان زیرمجموعه‌ی استون مارتین تنها پنج مدل خودرو تولید کرده است که تیراژ تمام محصولات، به 2000 دستگاه نمی‌رسد. بنابراین لاگوندا را باید برندی نه‌چندان موفق دانست؛ اما باتوجه به سرمایه‌گذاری جدید استون مارتین، آینده برای لاگوندا روشن است. فورد؛ RS
آغاز فعالیت از سال 1968
51 سال از تولید خودروهای فورد با نشان مقدس RS می‌گذرد؛ در این پنج دهه، فورد RS محصولات ارزشمندی تولید کرد. RS که به Rallye Sport و مسابقات رالی اشاره دارد، واحد اروپای فورد در تولید خودروهای اسپرت است. RS با مدل تائونوس 15M محصول بخش آلمانی فورد شروع شد اما استارت محبوبیت این برند با مدل اسکورت RS1600 در سال 1970 بود. اسکورت RS1600 فرمول جدید واحد خودروهای اسپرت فورد که در مدل‌های سیِرا (Sierra) و فوکوس هم استفاده شد. از سال 1968 تا امروز، تیم RS فورد 19 مدل جذاب از اسکورت، سیرا، تیرا و فوکوس تولید کرده است که جزو ارزشمند‌ترین خودروهای اسپرت ارزان‌قیمت هستند. جالب این است RS فورد برای اولین‌بار سال 2016 به آمریکا رسید. باتوجه به سابقه‌ی درخشان و تولید خودروهای جذاب، برند RS قطعا یک موفقیت بزرگ برای فورد است. رنو؛ گوردینی
آغاز فعالیت از سال 1968
اَمیدی گوردینی (Amédée Gordini) در دهه‌ی 1930 در مسابقات مختلف شرکت می‌کرد و تاحدودی هم در تیونینگ خودرو فعالیت داشت. استعداد گوردینی باعث شد تا خودروساز فرانسوی سیمکا (Simca) او را در واحد موتوراسپرت شرکت به خدمت بگیرد. پس از پایان جنگ جهانی دوم، گوردینی که سال‌ها تجربه در تیونینگ و خودروسازی کسب کرده بود، برند مستقلش را راه انداخت؛ اولین خودروی گوردینی تک سرنشین و مخصوص مسابقه بود. این مکانیک بااستعداد فرانسوی در مسابقات فرمول یک و فرمول دو هم شرکت داشت؛ خودروهای گوردینی در فرمول یک عملکرد خوبی نداشتند و از سال 1950 تا 1956 تنها به دو مقام سوم در مسابقات رسیدند. در اواخر دهه‌ی 1950، گوردینی به‌عنوان تیونر حرفه‌ای به مجموعه‌ی رنو وارد شد و مسابقات فرمول یک و همکاری با سیمکا را کنار گذاشت. ترکیب گوردینی و رنو اولین‌بار در مسابقات 24 ساعته لمان بین سال‌های 1962 تا 1969 برقرار شد و سپس مجموعه‌ی فرانسوی‌ها با الپین (Alpine) کامل شد. علاوه بر این، چند مدل خودرو مثل رنو دوفین، 8، 12 و 17 با نشان گوردینی تولید شد.
پس از بازنشستگی بنیان‌گذار برند در سال 1968 و فروش 70 درصد سهام به رنو، گوردینی به‌طور رسمی زیرمجموعه‌ی خودروساز بزرگ فرانسه در واحد محصولات اسپرت شد. مقامات رنو که حالا جمعی از مکانیک و مهندس‌های فرانسوی را با برندهای الپین و گوردینی در اختیار داشتند، سال 1976 واحد رنو اسپرت (Renault Sport) را ایجاد کردند. گوردینی سال 1977 به‌طور کامل در اختیار رنو قرار گرفت و تعدادی از مدل‌های شرکت با نشان برند گوردینی که نمایانگر محصولات اسپرت و تولیدمحدود بود، فروخته شد. آخرین خودرو با کد گوردینی سال 1978 تولید شد و رنو این برند را به خوابی عمیق فرو برد. اما سرانجام رنو در سال 2009 برند گوردینی در قالب کد ویژه برای تولید هاچ‌بک‌های جذاب، زنده کرد. گوردینیِ امروز مثل گذشته نیست و تنها یک تیپ ویژه از خودروهای رنو توئینگو، کلیو و ویند (Twingo، Clio و Wind ) محسوب می‌شود. نشان مخصوص خودروهای گوردینی، رنگ آبی فرانسه (Bleu de France) همراه‌با طرح و برچسب سفید روی بدنه است. گوردینی را باید یکی از برندهای موفق چند دهه پیش دانست که امروز، اصلا شرایط خوبی ندارد. شاید با احیای موفق الپین، رنو دوباره نام گوردینی را به شکوه گذشته بازگرداند. بی‌ام‌و؛ M
آغاز فعالیت از سال 1972
در بین تمام برندهای زیرمجموعه‌ی خودروسازی، واحد M بی‌ام‌و جایگاهی ویژه و طرفدارانی متعصب دارد. اگر داستان شکل‌گیری بی‌ام‌و M را بدانیم، درک کردن شهرت این برند آلمانی اصلا هم سخت نیست. سال 1972، جمعی از متخصص‌ها و مکانیک‌های مورد اعتماد بی‌ام‌و در یک گروه ویژه همکار شدند؛ واحد موتوراسپرت بی‌ام‌و. واحد موتوراسپرت که در ابتدا تنها با 35 متخصص برپا شد، هدفی جز توسعه‌ی محصولات متنوع برای شرکت در مسابقات نداشت. پس از تولد مدل جاودانه‌ی 3.0 CSL، در دهه‌ی 1970 بی‌ام‌و موتوراسپرت موفقیت‌های زیادی در مسابقات کسب کرد. در پایان دهه‌ی 1970، تقاضا برای خودروهای اسپرت و قدرتمند بیشتر شد، بنابراین مقامات بی‌ام‌و از تجربه و تخصص واحد موتوراسپرت در تولید محصولات جاده‌ای و شهری استفاده کردند. اولین خودروی جاده‌ای و تولیدانبوه بی‌ام‌و موتوراسپرت، M1 بود که در نمایشگاه پاریس سال 1978 رونمایی شد.
M1 بیشتر به خودروی مسابقه‌ای شباهت داشت تا جاده‌ای، اما با تولید مدل M535i، واحد موتوراسپرت به‌طور رسمی خواسته‌ی هیئت مدیره را انجام داد. طولی نکشید که خودروهای بی‌ام‌و با نشان جادویی M همراه شدند؛ بنابراین در سال 1993، واحد موتوراسپرت این شرکت، دپارتمان M نام‌گذاری شد. در بین برندهای زیرمجموعه، M شرایط متفاوتی دارد و حالت اجرایی و تولید محصولات در این شرکت، مثل خودروسازان بزرگ است. درواقع امروز، تفاوت زیادی بین خودروهای ساخت بی‌ام‌و و M وجود دارد؛ محصولات M کد شناسایی منحصربه‌فرد دارند و اگر خیلی ریزبین باشیم، حتی می‌تواند یک برند مستقل هم محسوب ‌شود. خودروهای تولیدی بی‌ام‌و، M و پکیج‌های سفارشی M برای خودروهای استاندارد از لحاظ قیمت و علمکرد و مشخصات فنی متفاوت هستند؛ مثلا در خط تولید فعلی، بی‌ام‌و M5 با M550i تفاوت محسوسی دارد. بی‌ام‌و M از سال 1972 تا امروز چیزی جز یک برند موفق نبوده است. هوندا؛ موگن
آغاز فعالیت از سال 1973
برند موگن (Mugen) برای طرفداران خودروهای ژاپنی نامی آشنا است؛ اما آیا می‌دانستید که موگن به‌طور رسمی زیرمجموعه‌ی هیچ شرکت خوروسازی نبوده است؟ پیوند موگن و هوندا داستان دیگری دارد. شرکت موگن موتوراسپرت سال 1973 با تلاش‌های هیروتوشی هوندا ، پسر سوییچیرو هوندا، بنیان‌گذار شرکت خودروسازی هوندا شکل گرفت. موگن در زبان که ژاپنی به‌معنی «بدون محدودیت» و شعار این برند هم قدرت بی‌نهایت است، همیشه به‌عنوان تولیدکننده‌ی انواع قطعات پرفرمنس خودرو و موتوسیکلت، کیت‌های بدنه، اگزوزهای سفارشی و ارائه‌دنده‌ی پکیج‌های تیونینگ برای خودروها هوندا شناخته می‌شود. تعهد غیررسمی موگن به هوندا کاملاً مشخص است؛ البته پس از درگذشت سوییچیرو، هیروتوشی سهام‌دار عمده‌‌ی شرکت پدرش شد که ارتباط موگن با هوندا را بیشتر از گذشته هم کرد. از دهه‌ی 1970 تا امروز، موگن همیشه یکی از بزرگ‌ترین بازیگران دنیای موتوراسپرت بوده است؛ تأمین پیشرانه‌ی خودروهای جی تی، فرمول 3000، فرمول یک و مسابقات 24 ساعته بخشی از فعالیت‌های برجسته‌ی این برند ارزشمند است.
موگن همچنین در مسابقات موتورسیکلت‌سواری به‌ویژه جزیره‌ی من (Isle of Man) سابقه‌ی درخشانی دارد؛ انواع مدل‌های مفهومی و نمایشی از خودروهای هوندا هم درکنار پنج مدل رسمی شامل سیویک موگن Si، سیویک موگن RR، موگن CR-Z، پرلیود موگن و آکورد موگن با این برند تولید شده است. تیم بنسون و جردن (Benson and hedges Jordan) با رانندگی دیمون هیل و هاینز هارالد فرنتزن و استفاده از پیشرانه‎ی ساخت موگن در مسابقات فرمول یک سال 1999 به مقام سوم جهان رسید. سال 2003 هیروتوشی هوندا با اتهام فرار مالیاتی روبه‌رو شد و آینده‌ی برند موگن در خطر قرار گرفت؛ البته سال 2006 هروتوشی از این اتهام تبرئه شد و حسابدار شرکت به زندان رفت، با وجود این موگن جریمه‌ی مالی پرداخت کرد. جدیدترین محصول موگن، پروژه‌ی تیونینگ جذاب هوندا سیویک جدید بوده که در حال حاضر تنها تصاویرش منتشر شده است. موگن هنوز هم یکی از موفق‌ترین برندهای تیونینگ جهان است، بنابراین در فهرست بهترین‌های گذشته و امروز قرار می‌گیرد. رنو؛ الپین
آغاز فعالیت از سال 1973
رنو در دهه‌های گذشته برای سامان بخشیدن به واحد موتوراسپرت تلاش‌های بسیاری کرد و دو برند را به خدمت گرفت. داستان الپین (Alpine) با گوردینی کمی متفاوت است. ژان رِدِلی، راننده مسابقه و خلبان فرانسوی، سال 1955 شرکت الپین را بنیان نهاد. ردلی پس از مسابقه دادن با رنو 4CV، تصمیم گرفت شرکتی مستقل داشته باشد؛ او با الهام از 4CV، سال 1955 اولین خودروی الپین با نام A106 را تولید کرد. پس از تولید چند مدل جاده‌ای و مسابقه‌ای با استفاده از پیشرانه‌های رنو، خودروساز بزرگ فرانسوی مقدمات همکاری رسمی با الپین را ایجاد کرد؛ سال 1973، رنو این برند را به‌طور کامل در اختیار گرفت. پس از کنار هم قرار گرفتن نام‌های رنو و الپین، چند مدل اسپرت مختلف به بازار عرضه شد؛ تمام خودروها از فرمول تولید قدیمی الپین استفاده می‌کردند. به‌دلیل تقاضای کم بازار، مقامات رنو فعالیت این برند را در سال 1995 متوقف کردند و هیچ نشانه‌ای از بازگشت الپین نبود. اما در سال 2017 و پس از احیای برند گوردینی، رنو دوباره به الپین جان بخشید؛ بازگشت الپین بسیار باشکوه بود و مدل کاملاً جدید از A110 کلاسیک رونمایی شد. الپین A110 که جوایز بسیاری از رسانه‌های مختلف دریافت کرده، امروز یکی از بهترین خودروهای اسپرت جهان است و کاملاً توان رقابت با محصولات پورشه را دارد. در دهه‌ی 1990، الپین چندان موفق نبود و خیلی زود هم خط تولیدش موفق شد؛ اگر این دوران را کنار بگذاریم، الپین از سال 1973 تا امروز، زیرمجموعه‌ی خوبی برای رنو بوده است. آئودی؛ کواترو
آغاز فعالیت از سال 1983
در خودروهای جدید آئودی ، نشان کواترو (Quattro) چند معنی مختلف دارد؛ اما اساس کواترو، با پرفرمنس و قدرت معنی می‌شود. کواترو اولین‌بار به‌عنوان فناوری چهار چرخ محرک اختصاصی آئودی مطرح شد؛ سال 1980 اولین خودروی آئودی با این سیستم، موسوم به «آئودی کواترو» تولید شد و مسیر حرکت دنیای خودرو و مسابقات رالی را تغییر داد. البته کواترو تنها به مدل خودرو و فناوری دو دیفرانسیل اشاره ندارد و در حال حاضر، واحد ویژه با این کد در شرکت آئودی فعالیت می‌کند. مسئولیت اصلی واحد کواترو، توسعه و طراحی و تولید خودروهای قدرتمند با کد RS مثل آئودی R8 است. از سال 2016 تا امروز، واحد کواترو به «آئودی اسپرت» تغییر نام داده است. همان‌طور مه می‌دانیم، کواترو به‌معنی فناوری چهار چرخ محرک است؛ بنابراین مقامات آئودی با انتخاب نام جدید، آزادی بیشتر در تولید محصولات دیفرانسیل عقب و دو دیفرانسیل پیدا کردند. برای مثال مدل R8 RWS محور عقب است و تولید آن در قالب واحد کواترو، با سنت قدیمی درتضاد خواهد بود. محصولات آئودی اسپرت تنها در نمایندگی‌های رسمی خودروساز بزرگ اینگولشتات آلمان عرضه می‌شوند؛ آئودی اسپرت در حال حاضر مدل‌های R8، RS6، RS3 و TT RS را تولید می‌کند. واحد تولید خودروهای اسپرت چه در زمانی‌که کواترو نام داشت و چه از سال 2016 تا امروز با عنوان Audi Sport GmbH، همیشه محصولات ارزشمند و خواستنی عرضه کرده است. نیسان؛ نیسمو
آغاز فعالیت از سال 1988
با شنیدن و دیدن نام نیسمو، همیشه به‌یاد قدرت و خودروهای اختصاصی می‌افتیم. نیسمو (Nismo به‌معنی بخش موتوراسپرت بین‌المللی نیسان یا Nissan Motorsport International Limited)، واحد انحصاری نیسان برای تیونینگ، شخصی‌سازی، تولید خودروهای ویژه و نمونه‌های مخصوص مسابقه است. سال 1984، مقامات نیسان تصمیم گرفتند که دو دپارتمان فعال در موتوراسپرت که طی دهه‌ی 1960 شکل گرفته بودند را ادغام کنند. پس از شکل‌گیری واحد نیسمو در اواخر سال 1987، اولین محصولات شامل مدل ویژه‌ی سائوروس (Saurus) و اسکای‌لاین R31 تولید شدند. مدل بعدی نیسان GT-R سال 1990 بود و سپس نسخه‌های تولیدمحدوده و سفارشی از راه رسیدند. یکی از ارزشمندترین خودروهای نیسمو، نیسان GT-R با کد Z-Tune محصول سال 2003 است؛ این خودرو که تنها در 19 دستگاه تولید شد، از پیشرانه‌ی 6 سیلندر با قدرت 500 اسب‌بخار استفاده می‌کرد و نهایت سرعتش بیش از 320 کیلومتربرساعت بود. نیسمو انواع مدل‌های نیسان سری Z، GT-R و سیلویا را تولید کرده است؛ جدیدترین محصولات نیسمو، شامل نیسان GT-R، 370Z، جوک و به‌زودی نسخه‌ی ویژه از مدل برقی لیف می‌شود. هیچ شکلی نیست که برند نیسمو، در فهرست خوش‌نام‌ترین‌ و ارزشمندترین‌های دنیای خودرو قرار می‌گیرد و پس از 34 سال فعالیت، امروز خط تولید شلوغ و پرتقاضایی دارد. فورد؛ SVO/SVT
آغاز فعالیت از سال 1981
واحد عملیات‌های خودرو ویژه (Special Vehicle Operations) یا SVO، سال 1981 به‌منظور تولید و توسعه‌ی قطعات فنی و ظاهری برای بخش موتوراسپرت فورد ایجاد شد. متخصص‌های SVO سه هدف را زیر چتر حمایت فورد دنبال می‌کردند؛ مشارکت در موتوراسپرت، گسترش فعالیت‌های فورد در مسابقات و ایجاد کسب‌و‌کار جانبی در تولید و فروش قطعات. البته مدتی پس از شکل‌گیری این واحد ویژه، مقامات فورد مجور تولید خودروهای جاده‌ای انحصاری با نشان SVO را هم صادر کردند. اولین خودروی مخصوص فورد با نشان SVO، موستانگ بود که سال 1984 عرضه شد؛ فورد موستانگ SVO از پیشرانه‌ی 4 سلندر 2/3 لیتری توربوشارژ مدل تاندربرد با قدرت 175 اسب‌بخار (مدل‌های 1985 و 1986 به‌ترتیب با قدرت 205 و 200 اسب‌بخار) استفاده می‌کرد. موستانگ SVO که تا سال 1986 در بیش از 9 هزار دستگاه عرضه شد، تلاش جسورانه‌ی فورد برای رقابت با بی‌ام‌و سری 3 بود. پس از تولید موستانگ، واحد SVO فورد در استرالیا هم نسخه‌ای ویژه از مدل فالکون را عرضه کرد؛ البته کد SVO در استرالیا به‌معنی خدمات خودروهای ویژه (Special Vehicle Options) بود.
مقاله‌های مرتبط:
پیست نوربرگ‌رینگ؛ جهنم سبز آلمان در دنیای خودرو e
پس از یک دهه فعالیت واحد SVO، مدیران ارشد فورد تصمیم گرفتند تا یک برند رسمی و زیرمجموعه برای تولید خودروهای منحصربه‌فرد و پرفرمنس داشته باشند؛ نتیجه این شد که در سال 1993، واحد SVO به SVT به‌معنی تیم خودروی ویژه (Special Vehicle Team) تغییر نام داد. اولین محصول SVT نسخه‌ای قدرتمند از وانت فورد F-150 موسوم به SVT Lightning مجهز به پیشرانه‌ی 8 سیلندر V شکل 5/8 لیتری با قدرت 240 اسب‌بخار بود. SVT فورد تا امروز بیش از 10 مدل جذاب تولید کرده است که Ford F-150 SVT Raptor محصول سال 2010 با پیشرانه‌ی 6/2 لیتری و 411 اسب بخاری و سرعت‌گیری صفر تا 100 کیلومتربرساعت در 6/7 ثانیه، از معروف‌ترین محصولات این واحد ویژه محسوب می‌شود. البته بزرگ‌ترین موفقیت SVT، پرچم‌دار خودروهای اسپرت فورد است؛ فورد جی تی ، با همکاری مستقیم متخصص‌های SVT تولید شده است. پس از اینکه کد RS برای اولین‌بار در آمریکا استفاده شد، محصولات فورد با نشان SVT تولید نشدند؛ هنوز به‌صورت رسمی اعلام نشده است، اما به‌نظر می‌رسد که دو واحد RS و SVT ادغام خواهند شد تا فورد در بازار اروپا و آمریکا، یک برند زیرمجموعه‌ی تمام‌عیار برای تولید خودروهای قدرتمند و جذاب در اختیار داشته باشد. هر دو برند SVO و SVT دوران موفقی را پشت سر گذاشته‌اند؛ باید دید که ادغام RS و SVT چه نتیجه‌ای خواهد داشت. جنرال موتورز؛ ساترن
آغاز فعالیت از سال 1985
در تاریخ خودروسازی، چند برند همیشه با شکست شناخته می‌شوند؛ شرکت ساترن ( Saturn ) قطعا در این فهرست ناامیدکننده قرار می‌گیرد. مقامات جنرال موتورز برند ساترن را سال 1985 ایجاد کردند تا در برابر خودروسازان ژاپنی و تقاضای خودروهای شهری و کوچک و اقتصادی هدف‌گذاری کنند. در دهه‌ی 1980، شرکت‌های ژاپنی به‌دنبال افتتاح کارخانه و خط تولید در خاک ایالات متحده بودند تا با فروش داخلی خودرو در این کشور، با تعرفه‌ی واردات خداحافظی کنند. در ابتدا قرار بود که اولین خودروی ساترن تحت یکی از برندهای دیگر جنرال موتورز تولید شود؛ اما اهداف بلند مدت تغییر کرد و اولین خودرو با نشان ساترن و کد SL2، سال 1990 از راه رسید. همه چیز طبق برنامه پیش نرفت؛ درواقع مردم آمریکا بیشتر مشتری خودروهای دیگر برندهای جنرال موتورز بودند و بازار محصولات ژاپنی هم تثبیت شده بود. فروش خودروهای ساترن هیچوقت به آمار مورد انتظار نرسید، بنابراین در سال 2009، جنرال موتورز خط تولید برندی که تنها 24 سال عمر داشت را در کنار چند شرکت دیگر، متوقف کرد. دقیقا در زمانی‌که جنرال موتورز نیازمند جذب سرمایه و درآمد بود، ساترن شکست خورد؛ اواخر دهه‌ی 2000 در تاریخ جنرال موتورز با انحلال برندهای ساترن، پونتیاک و هامر در کنار فروش شرکت ساب همراه بود؛ این دوران را باید به‌عنوان «مرگ و احیا در یک سال» توصیف کرد. باید اعتراف کرد که خودروهای ساترن در برابر شرکت‌های دیگر حرفی برای گفتن نداشتند؛ انواع مدل‌های کوپه، سدان ، رودستر، شاسی‌بلند، مینی ون و هاچ‌بک ساترن از نظر طراحی و کیفیت ساخت در سطح پایینی قرار داشتند. بدون شک ساترن یک شکست برای جنرال موتورز بود؛ در بین تمام محصولات این برند، کمتر از پنج مدل را می‌توان خودرویی خوب شناسایی کرد. هوندا؛ آکورا
آغاز فعالیت از سال 1986
هوندا اولین خودروساز ژاپنی بود که برندی زیرمجموعه برای تولید محصولات لوکس ایجاد کرد. آکورا ( Acura ) از سال 1986 تنها در آمریکا و کانادا با خودروهای لوکس و قدرتمند هوندا به راه افتاد؛ پس از چند سال فعالیت، اولین برند خودروهای لوکس ژاپنی‌آمریکایی تاریخ در کشورهای دیگر هم فعال شد. اولین جرقه‌ای که باعث شد تا هوندا برندی لوکس در آمریکا داشته باشد، تغییر در قوانین ژاپن بود. دولت ژاپن در آن دوران صادارت محصول به آمریکا را محدود کرده بود، بنابراین فروش خودروهای لوکس که در مقایسه با مدل‌های استاندارد قیمت بیشتری داشتند، سود بالاتری برای هوندا داشت. همین مورد باعث شد تا پس از هوندا، نیسان و تویوتا هم برند لوکس زیرمجموعه‌شان را ایجاد کنند. آکورا در سال 1986 با دو مدل در 60 نمایندگی رسمی به آمریکا رسید و به‌تدریج با افزایش تقاضا روبه‌رو شد؛ برای مثال در سال 1990، فروش آکورا از مرسدس بنز، بی‌ام‌و و لکسوس هم بیشتر بود. محصولات آکورا در ابتدا شامل مدل‌های باکیفیت‌تر و مجهزتر ساخت هوندا مثل لجند، اینتگرا و NSX بود؛ اما امروز مدل‌هایی مثل TLX، RDX و MDX را داریم که مخصوص برند آکورا است. آکورا یکی از پرطرفدارترین برندهای لوکس خودرو است و مدل RDX، سال 2018 بیش از 63 هزار مشتری در آمریکا داشت. مثل دیگر برندهای زیرمجموعه‌ی ژاپنی، آکورا هم از زمان شکل‌گیری تا امروز موفق بوده است. هولدن؛ HSV
آغاز فعالیت از سال 1987
خودروساز استرالیایی هولدن (Holden) که خودش زیرمجموعه‌ی جنرال موتور آمریکا است، سال 1987 برند HSV به‌معنی خودروهای ویژه هولدن (Holden Special Vehicles) را راه‌اندازی کرد. برند HSV با تلاش‌های تام والکین‌شاور، راننده‌ی مسابقه‌ اسکاتلندی ایجاد و دراصل جایگزین دپارتمان HDT هولدن شد. خودروهای HSV شامل مدل‌های ارتقا داده شده و تولیدمحدود هولدن می‌شود؛ برای مثال اولین محصول این واحد، کومودور SS Group A SV بود که برای کسب مجوز مسابقات اتومبیل‌رانی تولید شد. از ویژگی‌های برجسته‌ی محصولات HSV می‌توان به پیشرانه‌ی V8 اشاره کرد که از تولیدات جنرال موتورز یا هولدن در مدل‌های مختلف استفاده می‌شود. معروف‌ترین خودروی این برند، وانت HSV Maloo R8 LSA، مجهز به پیشرانه‌ی 8 سیلندر V شکل 6/2 لیتری شورولت کامارو ZL1 با قدرت 550 اسب‌بخار، سرعت‌گیری صفر تا 100 کیلومتربرساعت در کمتر از 5 ثانیه و قیمت پایه حدود 63 هزار دلار است. از سال 2017 هولدن خط تولیدش در استرالیا را متوقف کرده است و محصولاتش را از کارخانه‌های اوپل در آلمان و جنرنال موتورز در آمریکا و کانادا به کشورهای مختلف عرضه می‌کند. محصولات HSV همیشه خودروهای جذاب با پیشرانه‌های قدرتمند بوده است؛ این برند در استرالیا و بسیاری از کشورهای اروپایی پرطرفدار و موفق است. رور؛ استرلینگ
آغاز فعالیت از سال 1987
خودروسازان قدیمی بریتانیا به کیفیت تولید خوب شهرت نداشتند اما تاحدودی در آمریکا موفق بودند. رور (Rover) یکی از شرکت‌های شناخته‌شده‌ی بریتانیا بود و برای فروش بیشتر در بازار آمریکا، برندی زیرمجموعه انتخاب کرد. سال 1987، مقامات رور برند خودروهای آستین رور آمریکای شمالی (Austin Rover Cars of North America) یا ARCONA را راه‌اندازی کردند که البته مدتی بعد به استرلینگ (Sterling) تغییر نام داد. خودروهای استرلینگ که تنها شامل سری 800 رور بود، با همکاری هوندا تولید شد؛ اتحاد انگلیسی‌ژاپنی دوام نداشت و برند استرلینگ خیلی زود به تاریخ سپرده شد. درحقیقت خودروهای استرلینگ باوجود کمک‌های هوندا، هنوز هم کیفیت ساخت خوبی نداشتند؛ بنابراین پس از فروش حدود 40 هزار دستگاه خودرو در طول بیش از چهار سال، رور و استرلینگ با آمریکا خداحافظی کردند. بسیاری از قطعات خودروهای استرلینگ با آکورا لجند (Legend) مشترک است، به همین دلیل هنوز هم برخی مدل‌های این برند انگلیسی در جاده‌های ایالات متحده تردد می‌کنند و طرفدارن متعصبی هم دارند. تلاش رور تحسین‌برانگیز بود، اما برند استرلینگ را باید در فهرست شرکت‌های ناموفق تاریخ طبقه‌بندی کرد. نیسان؛ اینفینیتی
آغاز فعالیت از سال 1989
نیسان دومین شرکت ژاپنی پس از هوندا بود که سیاست فروش خودروهای گران‌تر با برندی لوکس را انتخاب کرد. سال 1989، اینفینیتی ( Infiniti ) با فروش دو مدل Q45 و M30 در آمریکا آغاز به‌کار کرد؛ سیاست مقامات نیسان به این صورت بود که خودروهای اینفینیتی همیشه در سطحی بالاتر از شرکت مادر باشند تا بتوان از قیمت بالاترشان، دفاع کرد. اینفینیتی شرایط خوبی در بازار آمریکا دارد و تقریبا در سطح آکورا قرار می‌گیرد، اما فروش در چند سال اخیر فروش لکسوس بیشتر بوده است. برخلاف آمریکا، اینفینیتی در اروپا چندان موفق عمل نکرده است. مقامات نیسان سال 2009 برند اینفینیتی را به اروپا وارد کردند؛ در طول 10 سال گذشته ژاپنی‌ها برای رقابت با شرکت‌های برجسته‌ی این قاره مثل مرسدس بنز، بی‌ام‌و و آئودی تلاش‌های زیادی کردند، اما هیچ‌وقت فروش اینفینیتی در کشورهای اروپایی چشمگیر نبود. به‌گفته‌ی مدیران ارشد اینفینیتی، خودروهای دهه‌ی 2020 این برند برقی خواهند بود و به‌دلیل هزینه‌های زیاد توسعه در این فناوری و نیاز به تمرکز بیشتر منابع مالی و انسانی، فروش محصولات در کشورهای غرب اروپا از سال 2020 متوقف می‌شود. پرفروش‌ترین خودروی اینفینیتی در سال 2018 مدل QX60 بود که بیش از 47 هزار مشتری داشت. اینفینیتی به‌طور کلی برندی موفق است؛ درواقع به‌طور دقیق‌تر، این برند در آمریکا و آسیا شرایط خوبی دارد ولی در مناطق دیگر از جمله اروپا شکست خورده است. تویوتا؛ لکسوس
آغاز فعالیت از سال 1989
با اینکه روند شکل‌ گرفتن لکسوس پیش از اینفینیتی بود، اما برند زیرمجموعه‌ی نیسان زودتر فعالیتش را آغاز کرد. با این حال وقتی تویوتا به‌عنوان بزرگ‌ترین خودروساز جهان تصمیم می‌گیرد برندی جدید داشته باشد، قطعا در مورد هر جنبه‌ای با برنامه عمل می‌کند. مقامات تویوتا برای اینکه به بازار خودروهای لوکس وارد شوند، از تجربه‌ی گذشته در فروش خودروهای اقتصادی استفاده کردند؛ برای موفق شدن در بازار جهانی و جلو زدن از دیگر شرکت‌ها، باید کیفیت ساخت و قابلیت اعتماد به محصول و خدمات پس از فروش در بالاترین سطح باشد. تمام تاریخ برند لکسوس، چیزی جز این سه مورد نبوده است. از سال 1989 تا امروز، خودروهای لکسوس همیشه به استهلاک کم و کیفیت ساخت بالا شهرت داشته‌اند. در آستانه‌ی 30 سالگی، لکسوس امروز برای هر سلیقه‌ای یک محصول لوکس و خواستنی دارد. جالب این است که برند لکسوس از سال 2005 در ژاپن فعالیت می‌کند و پیش از این محصولاتش با نشان تویوتا در خانه فروخته می‌شدند. از تویوتا چیزی جز محصول باکیفیت انتظار نمی‌رود؛ لکسوس قطعا یکی از بهترین برندهای لوکس خودروسازی است. مرسدس بنز؛ AMG
آغاز فعالیت از سال 1999
شرکت AMG در سال 1967 شکل گرفت اما سال‌ها طول کشید تا به مجموعه‌ی رسمی مرسدس بنز اضافه شود. سه مهندس سابق مرسدس بنز،‌ AMG را ابتدا باهدف تولید مدل‌های قدرتمند از مرسدس بنز برای موتوراسپرت تأسیس کردند اما مدتی بعد، مأموریت اصلی توسعه‌ی خودروهای جاده‌ای منحصربه‌فرد انتخاب شد؛ تفاوت بزرگ محصولات AMG با مرسدس بنز در پیشرانه‌های سفارشی و تغییرات بدنه، کابین، سیستم تعلیق و فرمان است. در اوایل دهه‌ی 1990 پس از تولید مدل‌های مسابقه‌ای و جاده‌ای ارزشمند، AMG یه شرکتی سودآور تبدیل شده بود و طرفداران فراوانی داشت؛ به همین دلیل، سال 1993 دایملر قرارداد همکاری با این برند امضا کرد و AMG به‌طور رسمی در فهرست نمایندگی‌های شرکت مادر مرسدس بنز قرار گرفت. مرسدس بنز E50 مدل سال 1993 اولین محصولی بود که AMG پس از قرارداد بزرگ با دایملر سفارشی‌سازی کرد.
سال 1999، دایملر (در آن زمان دایملر کرایسلر) 51 درصد از سهام AMG را دراختیار گرفت و برند جدید AMG-Mercedes GmbH به دنیای خودرو وارد شد. سرانجام در سال 2005، دایملر تمام سهام این برند را خرید و AMG-Mercedes به‌طور رسمی زیرمجموعه‌ی این گروه بزرگ خودروسازی آلمانی شد. از سال 2005 تا امروز، خودروهای AMG با نشان مخصوص تولید می‌شوند و پیشرانه‌های ساخت این برند هم نمونه ندارند؛ برای مثال AMG پیشرانه‌ی 12 سیلندرش (کد M297) با حجم‌های 6/9 و 7/3 لیتر را به‌طور انحصاری برای خودروهای شرکت ایتالیایی پاگانی تولید می‌کند. استون مارتین هم از دیگر مشتری‌های AMG است؛ نمونه‌ای سفارشی از پیشرانه‌ی 8 سیلندر توربوشارژ AMG برای این شرکت بریتانیایی تولید می‌شود. AMG امروز یکی از بزرگ‌ترین برندهای زیرمجموعه‌ی یک شرکت خودروسازی است و محصولات متنوعی تولید می‌کند؛ برای مثال مدل AMG GT تنها در خط تولید این برند وجود دارد. برخلاف محصولات برابوس، خودروهای AMG و مرسدس بنز درکنار هم فروخته می‌شوند. خریدن AMG، یکی از بهترین تصمیم‌های هیئت مدیره‌ی مرسدس بنز بود. تویوتا؛ ویل
آغاز فعالیت از سال 2000
تویوتا پیش از شکل‌گیری برند سایون (Scion)، شرکت ویل (WiLL) را زیرمجموعه داشت. ویل، حاصل همکاری چند شرکت ژاپنی بود که به‌دنبال ایجاد برندی جوان‌پسند با محصولات متنوع و فروش تنها به‌صورت اینترنتی بودند؛ این شرکت‌ها شامل کائو (Kao)، تویوتا، آساهی (Asahi)، پاناسونیک ، کینکی نیپون (Kinki Nippon)، ایزاکی گلیکو (Ezaki Elico) و کوکیو (Kokuyo) است. محصولات ویل طیفی وسیعی از شیرینی‌، لوازم الترونیک و خودرو بود. در بخش خودرو از پلتفرم و قطعات ساخت تویوتا استفاده شد؛ البته از سال 2000 تا 2005 که برند ویل فعالیت داشت، تویوتا تنها سه مدل خودروی شهری تولید کرد که تنها در ژاپن فروخته شدند. پاناسونیک بیشترین محصول را با برند ویل عرضه کرد. پروژه‌ی ویل اهداف جذابی داشت، اما هیچوقت طبق انتظار عمل نکرد. فعالیت از سال 2000 تا 2005، گواهی بر شکست تویوتا در برند ویل است؛ تویوتا از این شکست، برای پروژه‌ی بعدی و برند سایون استفاده کرد. تویوتا؛ سایون
آغاز فعالیت از سال 2002
همیشه وقتی از خودروی باکیفیت و قابل اعتماد صحبت می‌شود، محصولات تویوتا در مرکز توجه هستند. این شهرت برای تویوتا یک جنبه‌ی دیگر هم دارد؛ نسل جوان علاقه‌ای به خرید خودروهایی که بزرگسالان انتخاب می‌کنند، نخواهند داشت. با ایده‌ی جذب نسل جوان، تویوتا در سال 2002 برند سایون را در آمریکا بنیان نهاد. در نمایندگی‌های این برند، خودروهای کامپکت و اسپرت تویوتا در کنار چند مدل جدید با نشان سایون فروخته می‌شدند. با فروش بیش از 173 هزار دستگاه در سال 2006 و از راه رسیدن مدل‌های اسپرتی مثل FR-S که درحقیقت همان تویوتا GT86 است، آینده برای سایون امیدوارکننده بود. تویوتا از سال 1999 با پروژه‌ی جنسیس، به‌دنبال جذب مشتری‌های بیشتر از نسل جوان بود؛ WiLL اقدام بعدی بود و سپس سایون از راه رسید. اما فروش محصولات این برند به‌تدریج کاهش یافت؛ به‌طوری که در سال 2015 تنها 56 هزار مشتری برای خودروهای سایون وجود داشت. پس از تولید هشت مدل مختلف، سایون در سال 2016 به تاریخ پیوست. به‌نظر می‌رسد که تویوتا هنوز راهکاری مناسب برای جلب توجه نسل جوان به‌خصوص در آمریکا پیدا نکرده است. سایون را باید در فهرست برندهای ناموفق ثبت کنیم. مرسدس بنز؛ میباخ
آغاز فعالیت از سال 2002
ویلهلم میباخ و پسرش شرکت میباخ ( Maybach ) را سال 1909 به‌عنوان برندی زیرمجموعه از لوفت‌شیفباو زپلین (Luftschiffbau Zeppelin) تولیدکننده‌ی کشتی‌های هوایی به‌ویژه نوع زپلین بنیان نهادند. در طول دوران جنگ جهانی اول، فعالیت میباخ به تولید پیشرانه‌های دیزل و بنزینی برای زپلین و کشتی‌های هوایی محدود بود؛ اما اولین خودروی میباخ سال 1919 تولید شد. تا سال 1940، علاوه بر تولید پیشرانه‌های دیزل، میباخ چند خودروی لوکس هم تولید کرد. در جنگ جهانی دوم مانند بسیاری از شرکت‌های آلمانی، میباخ و متخصص‌هایش در خدمت نیروهای نازی بودند؛ پیشرانه‌‌ی بسیاری از خودروهای زرهی و تانک‌های معروف آلمان مثل پنزرها و تایگرها و حتی نفربرها ساخت میباخ بود. پس از جنگ جهانی دوم، دایملر این برند را دراختیار گرفت و از دهه‌ی 1980، میباخ چند مدل ویژه از مرسدس بنز را تولید کرد. سال 1997، مقامات مرسدس بنز اعلام کردند که دو مدل سدان لوکس میباخ 57 و 62 را با پیشرانه‌ی 12 سیلندر V شکل 6 لیتری عرضه خواهند کرد؛ هدف نهایی مرسدس بنز، رقابت با رولز رویس بود اما میباخ به اندازه‌ی خودروهای لوکس بریتانیا، مشتری نداشت.
آلمانی‌ها انتظار داشتند که هر سال حدود 2000 مشتری برای میباخ وجود داشته باشد، اما واقعیت چیز دیگری بود. برای مثال در سال 2010، رولز رویس بیش از 2700 دستگاه خودرو فروخت اما تنها 157 مشتری برای میباخ وجود داشت؛ این عملکرد ضعیف باعث شد تا مقامات مرسدس بنز، فعالیت میباخ را در سال 2012 متوقف کنند. درمجموع از سال 2002 تا 2012، میباخ حدود 3000 دستگاه خودرو فروخته بود. اواخر سال 2014، آلمانی‌ها اعلام کردند که میباخ دوباره زنده خواهد شد و مدل فوق لوکس از مرسدس بنز اس کلاس با نشان این برند همراه خواهد شد؛ مرسدس میباخ S600 به‌عنوان رقیب رولز رویس فانتوم و بنتلی مولسان از راه رسید. می‌توان گفت که احیای میباخ موفق‌آمیز بوده است و به‌زودی شاسی‌بلند مرسدس GLS با نشان این برند لوس هم عرضه خواهد شد. اگر به تمام محصولات میباخ در خودروسازی و صنعت هوایی دقت کنیم، باید این برند را یک اتفاق خوب برای آلمانی‌ها تعریف کرد. شاید در دهه‌ی 2000، میباخ فروش بالایی نداشت اما این روزها فعالیتش برای مرسدس بنز بسیار مهم است. کرایسلر، دوج و جیپ؛ SRT
آغاز فعالیت از سال 2003
واحد خوش‌نام SRT، زیرمجموعه‌ای در گروه خودروسازی فیات کرایسلر (FCA) است که البته تنها در مدل‌های آمریکایی فعالیت می‌کند. کد SRT به‌معنی فناوری مسابقه‌ای و خیابانی (Street & Racing Technology) است و اولین‌بار در پروژه‌ی تولید دوج وایپر (تلفظ انگلیسی داج) با نام «تیم وایپر» شکل گرفت. سپس تیم وایپر با تیم توسعه و تولید کرایسر پرولر (Prowler) ادغام شد و واحد SVE به‌معنی مهندسی خودرو ویژه (Specialty Vehicle Engineering) شکل گرفت. سال 2002 این واحد به PVO و سپس در سال 2004 به SRT تغییر نام داد. پس از پایان یافتن فرایند طولانی تغییر نام، فعالیت واحد SRT با هدف تیونینگ، تقویت و تولید خودروهای ویژه از برندهای کرایسلر، دوج و جیپ آغاز شد. اولین محصول SRT، نسخه‌ی متفاوت از دوج نئون مدل 2003 بود؛ Neon SRT-4 با تیونینگ جدید به پیشرانه‌ی توربوشارژ 4 سیلندر و قدرت 230 اسب‌بخار مجهز شده بود. شهرت SRT در تولید خودروهای قدرتمند با پیشرانه‎ی بزرگ از سال 2005 با مدل کرایسلر 300C شروع شد؛ درکنار دوج وایپر 640 اسب بخاری با پیشرانه‌ی V10 تنفس طبیعی 8/3 لیتری، معروف‌ترین مدل SRT در سال‌های اخیر، دوج چلنجر دیمِن با پیشرانه‌ی 6/2 لیتری سوپرشارژ V8 هِمی (HEMI)، قدرت 797 اسب‌بخار و زمان 2/3 ثانیه در سرعت‌گیری صفر تا 100 کیلومتربرساعت است. از سال 2014 تا امروز براساس تصمیم هئیت مدیره‌ی جدید فیات کرایسلر، برند SRT با دوج ترکیب شده است. با بررسی کوتاه بیش از 20 مدل تولیدی SRT از سال 2003 تا امروز، چیزی جز موفقیت در این برند نخواهیم دید. واکسال؛ VXR
آغاز فعالیت از سال 2004
خودروهای برند بریتانیایی والکسال (Vauxhall) همیشه به قیمت اقتصادی و کیفیت نه‌چندان بالا شهرت داشته‌اند؛ درواقع سابقه‌ی واکسال به‌گونه‌ای بود که برای تولید خودرویی اسپرت، باید پیش‌زمینه‌ ایجاد می‌شد. واحد VX Racing که سپس به VXR تغییر پیدا کرد، با همکاری مقامات جنرال موتورز شکل گرفت؛ خودروهای VXR نمونه‌های قدرتمند محصولات استاندارد واکسال بودند که زمینه‌ساز مقبولیت تولید مدل‌های اسپرت را برای این شرکت بریتانیایی ایجاد کردند. واکسال این روزها زیرمجموعه‌ی برند آلمانی اوپل و عضوی از گروه خودروسازی PSA فرانسه است؛ بنابراین کد VXR روی برخی از خودروهای اوپل هم استفاده می‌شود. قضاوت در مورد موفقیت برند VXR مشکل است چرا که در بین محصولات باکیفیت، مدل‌های زیادی هم وجود دارد که عملکرد ضعیفی داشته‌اند. فیات؛ آبارت
آغاز فعالیت از سال 2007
آبارت ( Abarth ) سال 1949 شکل گرفت ولی دو دهه طول کشید تا به یک برند زیرمجموعه تبدیل شود. کارلو آبارت پس از تجربه‌ی مقام مدیرکل شرکت ایتالیایی چیزیتالیا (Cisitalia) و انحلال این برند، به‌دنبال راه‌اندازی کسب‌و‌کار خودش بود. فعالیت آبارت ابتدا در تولید دو مدل خودرو و فروش تجهیزات جانبی و رفاهی برای محصولات فیات، لانچیا، چیزیتالیا و سیمکا خلاصه می‌شد؛ آغاز همکاری همه‌جانبه‌ی آبارت و فیات در سال 1952 با تولید خودروی آبارت 1500 شکل گرفت. در دهه‌های 1950 و 1960، خودروهای آبارت در کنار بهترین مدل‌های اسپرت و مسابقه‌ای پورشه و فراری رقابت می‌کردند؛ این عملکرد درخشان باعث شد تا فیات برند آبارت را در اختیار بگیرد. فیات خیلی زود آبارت را به واحد موتوراسپرتش تبدیل کرد و مدل‌های جدید رالی مثل 124 و 131 تولید شدند. درواقع رویکرد فیات دربرابر آبارت مثل رابطه‌ی فورد و RS بود اما در سال 1981، واحد موتوراسپرت ویژه‌ی خودروساز بزرگ ایتالیا شکل گرفت. پس از اینکه فعالیت آبارت به‌عنوان واحد موتوراسپرت متوقف شد، فیات از نام این برند اصیل برای فروش مدل‌ها و تیپ‌های ویژه‌ی محصولاتش استفاده کرد. آبارت در قالب برند زیرمجموعه‌ی رسمی فیات، در سال 2007 جان گرفت؛ این برند امروز یک واحد مستقل در گروه سازمانی فیات است که خودروهای منحصربه‌فرد تولید می‌کند. از سال 2007 تا امروز، آبارت مدل‌های فیات 500 ، پونتو، اسپایدر و موتورسیکلت XSR900 را براساس محصول یاماها تولید کرده است. آبارت را باید یک برند موفق بشناسیم؛ قطعا کد Abarth یکی از هیجان‌انگیزترین نام‌ها در خودروسازی است. پژو سیتروئن؛ DS
آغاز فعالیت از سال 2009
کاری که خودروسازان ژاپنی در دهه‌ی 1990 انجام دادند، تلاش زیادی نیاز دارد. شکل‌گیری یک برند لوکس از شرکتی که به تولید و فروش خودروهای اقتصادی برای مردم شهرت دارد، جسارت بالایی می‌خواهد. همان‌طور که دیدیم، ژاپنی‌ها با انتخاب بازار آمریکا برای برندهای لوکشان، جسارت و تلاش را به نمایش گذاشتند، اما برندهای فرانسوی پژو و سیتروئن چطور؟ نمی‌توان به‌راحتی یک خودرو با نشان سیتروئن یا پژو را در سطح قیمتی محصولات مرسدس بنز عرضه کرد، بنابراین گروه فرانسوی PSA برندی زیرمجموعه را برای وارد شدن به کلاس خودروهای لوکس درنظر گرفتند. برند DS از سال 2009 تا امروز تنها خودروهای سیتروئن را با تغییرات جزئی فروخته است؛ DS که در آمریکای شمالی و آسیای جنوبی هیچ فعالیتی ندارد، جسارت و تلاش کافی فرانسوی‌ها را به‌نمایش نگذاشته است. جالب است DS که هنوز به سطح رشد لازم نرسیده به‌تازگی برندی زیرمجموعه با نام E-Tense برای تولید خودروهای پلاگین هیبرید ایجاد کرده است. مقامات DS باید درنظر داشته باشند که دست تکان دادن امانوئل مکرون، رئیس‌جمهور فرانسه از سان‌روف برای یک خودروسازی شهرت و اعتبار جهانی به‌دنبال ندارد، برای جذب مشتری باید به بازارهای رقابتی مثل آمریکا وارد شد. DS هنوز خودرویی که واقعا جذاب باشد، تولید نکرده است. این برند در حال حاضر در فهرست موفق‌ها قرار نمی‌گیرد. بی‌ام‌و؛ i
آغاز فعالیت از سال 2013
زمانی‌که خودروساز بزرگ باواریا تصمیم گرفت به بازار خودروهای برقی و هیبرید وارد شود، تنها یک مدل خودرو برای عرض اندام به‌نمایش نگذاشت؛ بلکه یک کارخانه‌ی اختصاصی برای توسعه و تولید پلتفرم جدید درکنار برندی زیرمجموعه را تأسیس کرد. در سال 2009 و پس از معرفی مدل‌های مفهومی i3 و i8 در نمایشگاه فراکفورت، مقامات بی‌ام‌و اعلام کردند که اولین خودروهای مجهز به فناوری برقی شرکت به‌زودی با برند جدید i عرضه خواهند شد. فعالیت رسمی برند i ازسال 2011 آغاز شد و مدل‌های نهایی بی‌ام‌و i3 و i8 در سال‌های 2013 و 2014 عرضه شدند؛ پس از تولید دو مدل اختصاصی، واحد i برنامه‌ای جدید برای فروش مدل‌های خاص از خودروهای استاندارد بی‌ام‌و با کد iPerformance را آغاز کرد. چند خودروی ویژه بی‌ام‌و شامل X5، 225xe، 330e، 740e و 530e به فناوری هیبرید واحد i مجهز شده‌اند. جدیدترین محصول بی‌ام‌و i مدل مفهومی i Vision Dynamics است که به‌عنوان پیش‌نمایشی جذاب از مدل برقی نسل جدید سری 3 که تا سال 2021 عرضه می‌شود، رونمایی شد. فروش خودروهای i مطابق انتظار بی‌ام‌و نبوده است، اما مدل i8 طرفداران پرشوری در جهان دارد. واحد i هنوز رونق لازم را کسب نکرده و باید چند سال دیگر منتظر پر شدن سبد محصولاتش باشیم. بی‌ام‌و i فعلا برندی متوسط طبقه‌بندی می‌شود. جگوار لندرور؛ SVO
آغاز فعالیت از سال 2014
شرکت بریتانیایی جگوار لندرور سال 2014 واحد عملیات‌های خودرو ویژه (Special Vehicle Operations) یا SVO را ایجاد کرد تا برخی مدل‌های تولیدمحدود از محصولاتش را با برندی منحصربه‌فرد عرضه کند. محصولات SVO در سه طبقه‌بندی کلی شامل خودروهای سریع جاده‌ای با کد SVR، شاسی‌بلندهای فوق لوکس با کد SVX و مدل‌های پرچم‌دار با کد SVAutobiography تولید می‌شود. با اینکه SVO به‌تازگی فعال شده اما مدل‌های جذابی مثل رنجرور اسپرت SVR با قدرت 524 اسب‌بخار و جگوار F-Pace SVR خوش‌ساخت را به بازار عرضه کرده است. باید دید که SVO در سال‌های آینده چه خودروهایی عرضه می‌کند اما براساس محصولات فعلی، این برند برای جگوار لندرور موفقیت‌آمیز بوده است. فورد؛ وینیاله
آغاز فعالیت از سال 2014
شرکت کوچ‌بیلدینگ وینیاله (Vignale) سال 1948 در ایتالیا شکل گرفت و در ابتدا به تولید خودروهای تولیدمحدود با طراحی منحصربه‌فرد براساس محصولات برندهای دیگر مشغول بود. در اواخر دهه‌ی 1960، هنر کوچ‌بیلدینگ مثل گذشته طرفدار نداشت؛ مقامات فورد از این فرصت استفاده کردند و دو شرکت وینیاله و کاروزریا گیا (Carrozzeria Ghia) را در اختیار گرفتند. البته فورد سال‌ها طول کشید تا از ظرفیت این دو برند استفاده کند. برای مثال در سال 1993 فورد مدل مفهومی استون مارتین لاگوندا وینیاله را رونمایی کرد و سپس در سال 2004، فوکوس وینیاله را به‌نمایش گذاشت. سرانجام در سال 2013 اعلام کردند که وینیاله از این پس به‌عنوان برند لوکس و زیرمجموعه‌ی شرکت احیا می‌شود؛ البته مفهوم لوکس بودن وینیاله در فورد با برندهای زیرمجموعه دیگر شرکت‌ها کاملاً متفاوت است. خودروهای وینیاله در محصولات فورد، تنها چند تزئین بدنه و کابین جدید به همراه خدمات پس از فروش بهتر مثل کارواش رایگام مادام‌العمر دارند. جالب است که فورد خودروهای وینیاله را تنها در اروپا عرضه می‌کند اما ویژگی‌های لازم برای رقابت با دیگر برندهای لوکس را درنظر نمی‌گیرد. وینیاله زمانی‌که مستقل بود، محصولات درخورتوجهی تولید می‎‌کرد اما به‌عنوان زیرمجموعه‌ی فورد، تا امروز یک شکست کامل است. آئودی؛ e-tron
آغاز فعالیت از سال 2014
درست مانند بی‌ام‌و، آئودی هم برای تولید خودروهای برقی و هیبرید برندی جدید درنظر گرفت. e-tron اولین‌بار در مدل مفهومی سال 2009 معرفی شد و پنج سال بعد، مدل پلاگین هیبرید آئودی A3 اسپرت‌بک با این کد تولید شد. روند توسعه‌ی این برند چندان باسرعت نیست، به‌طوری که اولین خودروی مستقل e-tron سال گذشته رونمایی شد. درواقع واحد e-tron در حالی جشن تولد 10 سالگی‌اش را می‌گیرد که تسلا و جگوار زودتر از این شرکت آلمانی کراس‌اور/شاسی‌بلند برقی‌شان را تولید کردند. آئودی e-tron به‌تازگی اولین محصولش را عرضه کرده است، بنابراین نمی‌توان در مورد این برند قضاوت کردو در حال حاضر در هیچ رتبه‌ای، طبقه‌بندی نمی‌شود. هیوندای؛ جنسیس
آغاز فعالیت از سال 2015
داستان هیوندای و جنسیس همان فرمول قدیمی ژاپنی‌ها است؛ همان‌طور که دیدیم در صورت همت و جسارت، ایجاد یک برند زیرمجموعه‌ی لوکس در شرکتی که به تولید خودروهای اقتصادی و تولید انبوه شهرت دارد، موفقیت‌آمیز است. کره‌ای‌ها برای آماده کردن بازار، ابتدا یک سدان لوکس و مدل کوپه با نام جنسیس در سال 2008 عرضه کردند؛ بازخوردها درمجموع مثبت بود، بنابراین شکل‌گیری برندی لوکس آغاز شد. به‌همین خاطر زمانی‌که هیوندای در سال 2015 از برند مستقل جنسیس رونمایی کرد، اقدام چندان تعجب‌آوری نبود. البته رونمایی از جنسیس G90 با قیمت حدود 70 هزار دلار برای رقابت با مرسدس بنز S کلاس جای بحث دارد؛ مدل‌های دیگر جنسیس شامل G70 و G80 هستند. شکی نیست که باتوجه به حضور طراحان سابق لامبورگینی، بنتلی، آئودی، فولکس واگن، بوگاتی و مدیر سابق واحد M بی‌ام‌و، جنسیس برای رقابت با اروپایی‌ها و به‌خصوص آلمانی‌ها شکل گرفته، اما در حال حاضر این برند تنها در آمریکا و کره ‌جنوبی فعال است. اصلا بعید نیست که به‌زودی جنسیس به اروپا هم برسد. جنسیس تا امروز شرایط خوبی داشته است و می‌تواند در فهرست برندهای موفق قرار بگیرد. مرسدس بنز؛ EQ
آغاز فعالیت از سال 2016
مثل بسیاری از شرکت‌های دیگر، مرسدس بنز هم برای تولید خودروهای برقی برندی کاملاً جدید تدارک دید. واحد EQ اولین‌بار در سال 2016 و نمایشگاه پاریس مدل مفهومی و برقی‌اش را به‌نمایش گذاشت؛ مقامات مرسدس بنز اعلام کردند که با برند EQ تا سال 2022 چند مدل برقی عرضه خواهد شد. اولین محصول تولیدی این واحد ویژه کراس‌اور تمام برقی EQC با ظرفیت پیمایش 400 کیلومتر و قدرت 402 اسب‌بخار است که چند ماه پیش رونمایی شد؛ EQA و EQV هم پیش‌نمایشی از هاچ‌بک و ون برقی آینده‌ی مرسدس بنز هستند که در حال حاضر تنها مدل‌های مفهومی‌شان را دیده‌ایم. مرسدس بنز EQC هنوز به بازار نرسیده است، بنابراین هیچ ایده‌ای از عملکرد بخش فناوری برقی این شرکت آلمانی نداریم. عملکرد برند EQ را با شرایط فعلی نمی‌توان قضاوت کرد. ولوو؛ پل‌استار
آغاز فعالیت از سال 2017
فعالیت شرکت پل‌استار (Polestar) سال 1996 به‌عنوان تیم توسعه‌دهنده و تیونینگ خودروهای ولوو در موتوراسپرت آغاز شد. البته این شرکت تا سال 2005 با نام Flash Engineering شناخته می‌شد. پس از تیونینگ و ارتقا چند مدل از خودروهای ولوو برای مسابقات تورینگ، پل‌استار در سال 2009 به‌طور رسمی با ولوو همکار شد. مقامات ولوو تصمیم گرفتند که از برند پل‌استار برای تولید خودروهای پرفرمنس استفاده کنند؛ بنابراین دو واحد Polestar Performance و Polestar Racing ایجاد شد. یک سال بعد، اولین خودروی جاده‌ای پل‌استار با کد C30 که یک مدل مفهومی بود، رونمایی شد؛ این روند با مدل مفهومی S60 ادامه یافت اما در سال 2013، دو مدل نهایی ولوو S60 و V60 با همکاری متخصص‌های پل‌استار تولید شدند. سال 2015، ولوو هر دو واحد پل‌استار را در اختیار گرفت اما بخش مسابقه‌ای واگذار کرد و تنها دپارتمان پرفرمنس را به‌عنوان زیرمجموعه پذیرفت. پس از اینکه پل‌استار در سال 2017 به برندی مستقل و زیرمجموعه‌ی ولوو تبدیل شد، تا امروز دو خودروی تمام برقی Polestar 1 و Polestar 2 را رونمایی کرده است. هیچکدام از دو محصول جدید پل‌استار به بازار نرسیده است و باید دید که این برند در میدان رقابت خودروهای برقی لوکس، چه عملکردی خواهد داشت. اولین خودروی پل‌استار سدان برقی Polestar 1 است که تا پایان سال 2019 عرضه خواهد شد. اگر عملکرد گذشته‌ی این برند را درنظر بگیریم، پل‌استار سابقه‌ی خوبی دارد. سئات؛ کوپرا
آغاز فعالیت از سال 2018
پیش از شکل‌گیری کوپرا (Cupra) به‌عنوان یک برند مستقل و زیرمجموعه، این واحد برای خودروساز اسپانیایی سئات مثل رنو اسپرت برای فرانسوی‌ها یا Type R برای هوندا بود؛ یعنی یک کد مخصوص برای خودروهای جذاب و قدرتمند. اساس برند کوپرا را واحد سئات اسپرت ( SEAT Sport) تشکل می‌دهد که سال 1985 تأسیس شد. سئات اسپرت بخش موتوراسپرت این شرکت اسپانیایی بود که در مسابقات رالی و تورینگ فعالیت می‌کرد. کوپرا از سال 2018 که مستقل شده است، تنها یک مدل عرضه کرده است؛ شاسی‌بلند اتکا (Ateca) با قدرت 300 اسب‌بخار. باتوجه به سابقه‌ی درخشان و اولین محصول جذاب، کوپرا و سئات اسپرت را می‌توان برندهای موفق شناخت. فولکس واگن؛ جتا
آغاز فعالیت از سال 2019
جتا (Jetta) را پیش از این در قالب یک مدل خودروی اقتصادی از فولکس واگن می‌شناختیم، اما بزرگ‌ترین خودروساز آلمان این نام و کد را به یک برند تبدیل کرد. مقامات فولکس واگن تصمیم گرفتند که در بازار ژاپن، چند مدل خودرو را با برند جدید جتا برای جذب راننده‌های نسل جوان عرضه کنند؛ مدل‌های VA3، VS5 و VS7 همه نمونه‌های مشابه محصولات فولکس واگن و سئات هستند. با فروش 3/11 میلیون خودرو در سال 2018، چین بزرگ‌ترین بازارِ فولکس واگن است؛ مدیران ارشد فولکس واگن برای ازبین‌بردن شکاف بین خودروهای پرچم‌دار و اقتصادی، برند جتا را شکل داده‌اند. فروش اولین خودروهای فولکس واگن با برند جتا، به‌زودی آغاز می‌شود؛ بنابراین هنوز نمی‌توان به این برند نمره قبولی یا شکست داد. جیلی؛ ژئومتری
آغاز فعالیت از سال 2019
جدیدترین برند زیرمجموعه در خودروسازی، مربوط به جیلی و بازار چین است. ژئومتری (Geometry)، زیرمجموعه‌ی جدید جیلی برای تولید خودروهای تمام برقی و رقابت با محصولات تسلا است؛ بزرگ‌ترین خودروساز چین قصد دارد که با تولید خودروهای برقی اقتصادی، در خانه و کشورهای دیگر مشتری جذب کند. Geometry A اولین محصول این برند نوپا است که دقیقا رقیب تسلا مدل 3 محسوب می‌شود. این مدل را چند رسانه‌ی معتبر اروپایی آزمایش کرده‌اند و باوجود فرمان‌پذیری و عملرد فنی معمولی، نمره‌ی قبولی گرفته است. بیش از 27 هزار نفر از مردم چین مشتری Geometry A شده‌اند؛ مقامات جیلی اعلام کرده‌اند که این سدان تمام برقی به‌زودی به اروپا هم می‌رسد. اولین محصول ژئومتری نظر بسیاری از کارشناس‌های خودرو را جلب کرده است، اما باید مدتی صبر کرد و پس از تولید محصولات بیشتر، سپس کارنامه‌ی نهایی این برند را درنظر گرفت.

لینک کوتاه:
https://www.siasatvabazaryabi.ir/Fa/News/81639/

نظرات شما

ارسال دیدگاه

Protected by FormShield
مخاطبان عزیز به اطلاع می رساند: از این پس با های لایت کردن هر واژه ای در متن خبر می توانید از امکان جستجوی آن عبارت یا واژه در ویکی پدیا و نیز آرشیو این پایگاه بهره مند شوید. این امکان برای اولین بار در پایگاه های خبری - تحلیلی گروه رسانه ای آریا برای مخاطبان عزیز ارائه می شود. امیدواریم این تحول نو در جهت دانش افزایی خوانندگان مفید باشد.

ساير مطالب

اولین گوشی مون‌دراپ با 2 جک هدفون و نمایشگر اولد 120 هرتز رونمایی شد

آمریکا برای اولین‌بار خلبان هوش مصنوعی را در یک آزمایش هوایی در مقابل انسان قرار داد

ناسا 2 ماموریت رصد زمین را پس از 18 سال متوقف کرد

گزارش درآمد سه ماهه متا اعلام شد؛ سقوط 16 درصدی سهام غول فناوری

ایران می تواند پرتاب انسان به فضا را رقم بزند؟

بزرگترین چاپگر 3بعدی جهان یک خانه را در 80 ساعت می‌سازد

«صفحه اول اینترنت» برای تمرکز بیشتر بر دیدگاه‌ها، آپدیت شد

تصاویری از پنل‌های خورشیدی جدیدی که در هر مکانی امکان نصب آن وجود دارد

مطالبه‌گری؛ مهمترین برنامه عملیاتی بنیاد شهید و امور ایثارگران در دولت سیزدهم

بررسی گوشی Redmi 10 5G؛ اقتصادی و پرطرفدار

هوش مصنوعی و احتمال جنگ و فروپاشی اجتماعی

کیش برترین منطقه آزاد در حوزه‌ی اقتصادی شد

تردز حالا 150 میلیون کاربر ماهانه دارد

کیش در صدر مناطق آزاد نشست/ تقدیر ویژه‌ی معاون اول رئیس‌جمهور و وزیر اقتصاد از مدیرعامل سازمان منطقه آزاد کیش به عنوان رتبه‌ی برتر روابط عمومی و تصویرسازی

داستان عاشقانه سمی یک پروانه!

تقاضا برای هدست ویژن پرو اپل رو به کاهش است

مایکروسافت حجم آپدیت‌های ماهانه ویندوز 10 را به‌شدت کاهش داد

دیدار چهره به چهره مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان اردبیل با جامعه معظم ایثارگری

قیمت HDD سیگیت و وسترن دیجیتال افزایش یافت

جو بایدن لایحه «فیلترینگ یا فروش تیک تاک» را امضا کرد؛ مدیرعامل پلتفرم چینی: جایی نمی‌رویم

نانوگرافن پروانه‌ای برای استفاده در حوزه کوانتومی ساخته شد

سامسونگ شارژر جدید 50 واتی USB PD خود با دو پورت Type-C را معرفی کرد

موفقیت ایران در ساخت موتور بنزینی 6 سیلندر

تست موفق اولین موتور 6سیلندر ایرانی

استاندار ایلام: از عملکرد اداره کل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان رضایت داریم

تشخیص سرطان از یک قطره خون طی چند دقیقه

گوشی خوش‌قیمت جدید اوپو از شارژ 100 وات پشتیبانی می‌کند

غول باستانی که کوسه‌های سفید امروزی را کوتوله می‌کند!

اپل ظاهراً در تأمین نمایشگر OLED آیپد پرو 11 اینچی با محدودیت‌هایی روبه‌رو است

سرنوشت تیک‌تاک با تصویب قانون آمریکایی چه می‌شود؟

3 فضانورد چینی امروز راهی ایستگاه فضایی‌شان می‌شوند

غفلت از سرکشی به خانواده های شهدا پذیرفتنی نیست

هوش مصنوعی متن‌باز جدید اپل معرفی شد؛ پردازش بدون نیاز به اینترنت

این عینک، زبان اشاره را ترجمه می‌کند

مخترع ایرانی مدال برنز نمایشگاه اختراعات ژنو 2024 را کسب کرد

تصاویری خیره‌کننده از «ماه صورتی» در سراسر جهان

دو گوشی قدیمی به پایان چرخه عمر رسیدند و دیگر آپدیت نمی‌شوند

استفاده هکرها از دستگاه‌های سیسکو برای جاسوسی

ویدیویی از کاوشگر کنجکاوی که مناطق رسوبی در مریخ را نشان می دهد

تکریم و سپاسگزاری استاندار و مدیرکل بنیاد مازندران از والدین معزز شهیدان والامقام سروی

حضور مدیرکل بنیاد شهید و امور ایثارگران استان گلستان در برنامه زنده صبح عالی

بنیاد باید به نهاد راهبردی و مطالبه‌گر تبدیل شود

واتس‌اپ به ارسال پیام به شماره‌های ذخیره نشده و ورود با فیس‌آی‌دی مجهز می‌شود

توسعه روشی برای بهبود مصرف انرژی در دستگاه‌های مخابراتی

گلکسی زد فلیپ 5 از یک قابلیت هوش مصنوعی One UI 6.1 محروم است

اینترنت برای کنکور امسال قطع نمی‌شود؟

منتظر پیکسل تبلت 2 گوگل نباشید

اگر از تبلیغات داخل سیستم عامل متنفرید ویندوز 11 را آپدیت نکنید!

تعداد کاربران فعال اسپاتیفای 19 درصد رشد کرد

هوش مصنوعی شیطانی هم ساخته شد!